Beschuit met Lummel (207)

Terugblikken op ikken en andere lekker belangrijke nieuwe dingen

“Ik lig niet te rotten, ik lig te rijpen”, zegt puberzoon Bart Bremer tegen zijn moeder, als die hem bekritiseert omdat hij uren op de bank filmpjes ligt te bekijken. Dat doen moeders namelijk. Vaders houden zich erbuiten en sturen het verhaal naar de krant.

Klare Taal vond het een zeer fraaie repliek. “Die gaat vast zijn eindexamen halen.”

Lummel werd intussen opa, en hoefde daar kennelijk zelf weinig voor te doen. Het recept van beschuit met muisjes was in ieder geval zo klaar en het stond binnen de kortste keren op zijn minstgelezen kook- en receptenblog. De kleindochter heet Lola Rose. Een naam waar muziek in zit. [Tekst gaat onder video’s door] Lees verder Beschuit met Lummel (207)

Advertenties

Gevulde doperwten, hoe maak je die? (203)

Terugkijken en vooruitlopen op ikjes en actuele dingen

Maria Verbraak valt in een parkeergarage. Een witte stationcar stopt naast haar. Het raampje glijdt naar beneden. Maria kijkt verwachtingsvol op. De bestuurster zegt: „Ik wacht tot je opstaat. Dan kan ik de auto parkeren op de vrije plek.”

Da’s een ikje, een anekdote van een NRC-lezeres of lezerin, en die heeft dat opgestuurd naar de krant. Hier bespreken we opvallende ikjes en alles wat er zo bij komt kijken.

Onze reageerster Bertie vond het ikje niet slecht, maar vroeg zich af waarom het mens het op moest sieren. Had ze dat soms geleerd bij een obscuur schrijfclubje? We zullen het nooit weten. Of misschien toch. Maria bleek een oude vlam te zijn van een van onze andere reageerders, de in Frankrijk gelauwerde blogkog Lummel. Het literair-culinaire wereldje is klein. Lees verder Gevulde doperwten, hoe maak je die? (203)

Kreeft met blackberry

Bijdrage geschreven voor het leukste kookblog van de wereld: “het is geen feest als je niet bij Lummel bent geweest“.

Men neme een portemonnee. Men ga daarmee naar de supermarkt. Of naar de visser op de steiger om de hoek. Als tie niet toevallig weg is. In dat geval: later terugkomen.

Men bestelle daar (per persoon) een hard shell lobster van, zeg, 1,5 pound. Is echt genoeg, weest toch niet zo inhalig mensen, geniet toch eens met mate.

Die kreeft moet er goed uitzien. Als je hem aantikt moet de rug en staart meteen naar boven krommen. Hij (of nog beter: zij) moet ook lekker ruiken. Heel belangrijk.

Waarnaar??? Wat een vraag!!! Daar moet je dus blijkbaar “lezer van lummel’s kookblog” voor heten om zoiets te vragen. Een goede kreeft ruikt naar verse tuinaarde, hommel!!! Enfin, we gaan maar gewoon door. Wat? Naar de zee natuurlijk! De zee! Zilt! Hoe verse vis en oesters en zeewier en je oma op een houtvlot (mits zeewaardig) ook ruikt. Lees verder Kreeft met blackberry