Goed, eerst maar even Trump en Zwarte Piet. Nevenstaande foto maakte ik vorige week woensdagmorgen om een uur of negen van mijn TV-scherm, ergens in een hotelkamer in het buitenland. Ik had urenlang verdoofd naar die TV liggen kijken, tot het licht werd, tot de auto’s weer gingen rijden. Ik dacht dat ik in een parallelle wereld was terechtgekomen en ik wilde voor later vastleggen wat ik op dat moment zag: Donald Trump, een xenofobe, leugenachtige zakenman, die vrouwen in het kruis grijpt en daar trots op is, was zojuist tot machtigste man van de planeet gekozen. Kon niet echt gebeurd zijn. Zoals we nu weten kon dat wel en het was nog democratisch ook. Live with it, zeg ik nu. ’t Is democratie. De Amerikanen hebben de leider gekregen die ze verdienen. En misschien valt het mee. Lees verder “Populisten aller landen, jullie horen nog van ons (140)”
Tag: intro
Hoop loert altijd (138)
De overname van dit blog door ondergetekende is alweer een week oud en eigenlijk lijkt het alsof het nooit anders is geweest. We missen het ouwe blog al niet meer, sterker nog, hoe was dat dan? Hoe zag dat eruit? Wat stond daar op? We weten het niet meer. Da’s het geheim van evolutie in plaats van revolutie. Pawi reageerde goedkeurend met “vernieuwen in kleine stapjes werkt het best, zo blijkt ook hier maar weer” en stelde en passant “indeklapsigaar.com” als nieuwe naam van de site voor. Die gaat het niet worden, denken we.
Mopperkont beloofde “zijn hoed op te vreten” en Bertie viel hem bij. Waarom? Ze zagen stijlovereenkomsten tussen de vorige en huidige blogbeheerder. Mag. Kan. Plopje draafde na heel lang weggeweest te zijn weer eens op en maakte “excuus voor mijn lange afwezigheid, beidewee. Een al te saai verhaal.” Dat verhaal kwam niet, maar het gehoopte verse grafgedicht bleef ook uit. We blijven hopen, want, zo weten we, hoop loert altijd. Lees verder “Hoop loert altijd (138)”
Dit blog is overgenomen door mij (137)
Da’s best wel even nieuws. Dit blog is zojuist – gisteren om precies te zijn – vriendschappelijk overgenomen door mij, Bas van Vuren dus. Apiedapie blijft op de achtergrond betrokken, hij blijft inspireren, het blog technisch beheren en de emails sorteren. Ergens hadden we het misschien kunnen weten. Sinds 26 september zijn de intro’s immers opgeschort geweest “vanwege grote drukte” van de voormalige blogbaas. Jaja … In plaats van deze immens populaire weekaftrappen plaatste onze vriend tot drie keer toe oude kwaliteitsikjes van vroeger. Afkomstig van ene Bas van Vuren. Jaja … Van het een kwam het ander en gisteren, 16 oktober, kondigde de laatstgenoemde (ik dus) aan dat hij de hele zaak had overgenomen. Nou, en dit intro is mijn eerste proeve van bekwaamheid. Ik ben keibenieuwd naar wat jullie er van vinden.
Weer een 9/11 overleefd (135)
“Tot nu gaat het goed, maar misschien slapen ze nog. Of kunnen ze hun gordeltje, koffertje, gasflesje of wat voor moois ze ook maar bedacht hebben niet vinden en lopen ze nu met een droge mond door hun huis te mopperen.” Dit schreef ik gisteren, op de vroege zondagmorgen. Ik ben altijd weer blij als we weer een 9/11 overleven. Dit was de vijftiende verjaardag. Ik bedoel maar. Op naar de volgende *knock on wood icoontje* Wij kunnen hier voorlopig de ikjes uit de NRC blijven bespreken en nog heel veel meer. Mooi toch?
Het was een mooie dag vandaag (134)
Onze reageerders, dat is inmiddels wijd en zijd bekend, oordelen hier elke dag over de ikjes uit de NRC en soms in hun enthousiasme in één moeite door over de ikjesauteurs (m/v). Die oordelen zijn soms niet mals. Maar ze zijn zelden persoonlijk of beledigend. Dat is wel zo fijn. Want ikjesauteurs schrijven niet expres slechte ikjes. Ze doen dat uit domheid, onbegrip of onvermogen, en daar kunnen ze niks aan doen. Erger zou het zijn als ze expres slechte ikjes zouden schrijven. Om ons te jennen. Maar daar zijn geen aanwijzingen voor. Luiheid lijkt soms wel voor te komen, maar dat zien we door de vingers. Want lui zijn we allemaal weleens. Lees verder “Het was een mooie dag vandaag (134)”
Ik plas altijd naast de pot om blind te lijken (133)
De openbare toilettendiscussie van vorige week pruttelde nog even door. De vraag of je bij hoge nood het hok van de andere sekse mag induiken, hield nog heel wat reageerders bezig. “Nou ben ik geen dame”, zei Luvienna bijvoorbeeld, “maar ook ik had al een tijdje door dat je op zoek naar een openbaar toilet het beste eerst het invalidentoilet probeert. Kun je nog een dansje in maken, mocht die drang je na of voor de boodschap overvallen (…) In het enkele geval dat het invalidentoilet al rechtmatig gebruikt wordt, is het herentoilet een goede tweede optie. Met de blik op oneindig langs de in gebruik zijnde urinoirs naar een poepdoos lopen en hopen dat die niet net voor het officiële doel gebruikt is.” Lees verder “Ik plas altijd naast de pot om blind te lijken (133)”
Dit is de ultieme zeurplek (132)
“Die stinkwindjes (zachte sluipers, noemden wij dat) kwamen ongetwijfeld van een stiekeme spijbelaar, die hompen biefstuk, droge worsten, ingevroren gehaktballen en dergelijke ergens verstopt had”, zei onze Luvienna, bekend om haar scherpe waarnemings- en deductievermogen. Pawi merkte op: “Gepurgeerd, ontslakt, verstoken van alles wat het leven aangenaam maakt, daarbij nog wat geuren die je liever niet gewaar zou worden, wie zou nu niet jaloers op je zijn?” Klare taal sprak de verwachting uit dat “deze ontberingen, ascetische exercities, helse fysieke pijnen gepaard gaande met eventuele geestverruimende hallucinaties (…) een beter en sterker mens” van mij hebben gemaakt. Bertie vond “een gereinigde blogbaas een prettig idee”.
Kortom, het blog kende vorige week een vliegende start na de zomerpauze die ik mediterend had doorgebracht, zie mijn geurrijk verslag alhier. En natuurlijk, tien dagen Vipassana, want dat waren het, maken niet in tien dagen een Verlicht Persoon van iemand, volledig onthecht en volkomen gelijkmoedig. Nogal wiedus, zullen jullie denken. Ja, toch zijn er mensen die me dat soort dingen naar het hoofd slingeren. Mensen die me niet goedgezind zijn. En die heb je nu eenmaal. Ik wens hen alle goeds, en hoop dat ze ooit beter zullen weten en zich met positievere dingen gaan bezighouden. Lees verder “Dit is de ultieme zeurplek (132)”
Apie is weer open (131)
Hopla, ben ik weer … zijn we weer … we gaan er weer tegenaan. Zachtjes aan beginnen, niet ineens te wild uitpakken. Lekker rustig, harmonisch en in tune met het draaien van de aarde. Met het vibreren van de atmosfeer. Het kringelen van de aurawolkjes rond de bomen. Was het leuk? Ja, het was leuk.
Ik was ergens waar het heel stil was, waar mobieltjes en computers en televisies niet bestonden. Waar boeken en opschrijfblaadjes en pennen taboe waren. Waar het eten vegetarisch was. Waar het drinken geen koffie maar thee was. Alcohol en andere genotsmiddelen waren natuurlijk al helegaar niet aan de orde. Lees verder “Apie is weer open (131)”
Wegens vakantie tot 15 augustus gesloten (130)
Ik ga er een paar weken tussenuit. Lekker even de boel de boel laten. Heerlijk. Geen telefoontjes om mijn hoofd. Emails komen bij bosjes maar ik zie ze niet. Tweets en mentions, het zal me een zorg zijn. Op Facebook hoef ik niet naar vakantiefoto’s van mijn vrienden te kijken en zij niet naar die van mij. Het blog hang ik even in de wilgen, stevig opgeknoopt, reacties kijk ik niet naar, zeloten erger ik me niet aan. Aanradertje mensen. Tot over een paar weken. En make no mistake, dan gaan we er weer met volle kracht tegenaan, er is keiveel nieuws en zelfs GROOT NIEUWS in aantocht. Lees verder “Wegens vakantie tot 15 augustus gesloten (130)”
Ikjes blijven steeds vaker ongefileerd (128)
“Over de ikjes kan ik niet onverdeeld positief zijn, ze lijken als vaker bijeengeharkt uit gezinsdagboeken. Of in elkaar geknutseld.” Dat was het ongezouten oordeel van Bertie vorige week over de ikjes, jullie kennen ze wel, die lezersanekdotes van de achterpagina van de NRC. Het zal je maar gezegd worden, maar het was een waar woord. En die mogen gezegd worden. Hier wel. En hier worden ze ook vakkundig besproken, die ikjes, hoewel ze naarmate ze slechter worden steeds vaker ongefileerd blijven.
Bas van Vuren, aangenaam 