“Beste reageerders, we willen graag een verhaal, een bon mot, een observatie, het Leven in een enkele penseelstreek. Bespaar ons toch de troosteloze notulen van het dagelijks leven als u niet echt kunt schrijven.” Aan het woord is De Schrijvende Rechter (DSR). En Gert-Jan Baan mocht het zich aantrekken. Hij schreef een ikje over familieruzies, qua pointe nog niet eens zo slecht: “Daar”, wijst ze, “daar woonden vroeger ook twee broers die hun hele leven met elkaar overhoop hebben gelegen. Ze zijn niet eens op elkaars begrafenis geweest.”
“Dit ego-ruftje had zich ongetwijfeld soepel vermengd tussen de schraap- en kuchgeluiden. Eindoordeel: 3 (zegge: drie)”
Ook Peter Laarakker, voor het eerst naar een concert met zijn zoon, kon het er mee doen. Zijn ikje eindigde als volgt: ” Tussen de delen door (…) worden alle ingehouden kriebels met veel kabaal losgehoest. “Als ze dan toch zo’n herrie maken, kunnen ze net zo goed klappen”, is het droge commentaar van mijn zoon.” Voor Peter had DSR nog een extra woordje over: “Dit ego-ruftje had zich ongetwijfeld soepel vermengd tussen de schraap- en kuchgeluiden. Eindoordeel: 3 (zegge: drie)”
Lees verder “We willen het Leven in een enkele penseelstreek (58)”
Steve Jobs, Kofi Annan, Wim Dik, die vent van de rookworsten, Boutros Ghali, Hans Weijers, Morris Tabaksblat, Rijkman Groenink, Eric Schmidt, Marc Zuckerberg, Prins Bernhard, Warren Buffett, Jan Timmer, Cor Herkstroter … met geen van deze giganten heeft Apiedapie ooit in een lift in New York een samenspraakje gehad. Maar 
Lezers en ambtenaren van de NRC leven zich dagelijks uit op een klein hoekje van de achterpagina, waar ruimte is gereserveerd voor een lezersanekdote, het zogenaamde 
“#JesuisDSR” Met deze reactie kroop De Schrijvende Rechter (op nevenstaande foto linksonder) zich weer een weg terug op de site. Heb je weleens: je bent boos op iemand, maar dan zegt die zoiets grappigs dat je het niet kunt helpen dat je in de lach schiet. En dan is het weer over, tenminste als je een goed mens bent.
“Waarom zitten jullie toch elke dag weer als een hijgerige minnaar op een uitgepierd, humor- en bloedeloos ikjesverhaal te wachten, terwijl er hier zoveel briljante auteurs zijn ter satisfactie ende vermaeck? APD-community, ontwaeckt!” Het was Indra die met deze welgekozen woorden liefst vijftien (15) duimpjes up, 
en nul (0) neer op haar konto schreef. Ruim genoeg voor De Duimpjesbokaal dus. De eerste in het nieuwe jaar. Maar het lieve kind zat zelf volop in de Nieuwjaarsblues. “Ik kijk nu in de spiegel en wil minder Indra!” bekende zij op de vroege morgen van de 2e januari. Nou, voor ons hoeft er niets meer af, hoor.
“Het duurde eindeloos lang voordat ik zelfstandig kon wegrijden zonder dat de motor afsloeg” schreef onze Kees in het tweede deel van zijn rijlesfeuilleton, “Dat veroorzaakte niet alleen grote commotie voor op groen springende stoplichten, maar had ook tot gevolg dat ik geneigd was om zo min mogelijk te stoppen.”
De Schrijvende Rechter (DSR) is sinds vorige week op vakantie in Thailand. Maar man oh man, wat een goudgerand Eindoordeel liet hij achter. Het zou weleens het mooiste van dit jaar kunnen zijn. “Had dit ikje ook niet meegekund in het verse graf?” trapte hij naar aanleiding van een 
Vorige week werd de blogpret overschaduwd door de afschuwelijke beelden uit New York, waarin een gekleurde burger, Eric Garner, wordt vermoord door een politie-agent. Op klaarlichte dag, geholpen door zijn collega’s. Alles haarfijn in beeld gebracht – met geluid – door voorbijgangers. #Icantbreath was trending topic op Twitter, naar de laatste woorden van de onfortuinlijke astmatische man, die nog in de ambulance op weg naar het ziekenhuis overleed. De dader ging vrijuit. Want blanke politieman in de Verenigde Staten.
Bas van Vuren, aangenaam 