De Schrijvende Rechter verkozen tot Reageerder van het Jaar 2014

Scheveningen, 9 januari 2015 De Schrijvende Rechter (DSR) is verkozen tot Reageerder van het Jaar 2014. Dit is zojuist bekend gemaakt door de Kies- en Integriteitscommissie van het blog van je weetwel, die de verkiezing organiseerde. Verkiezing, resultaten en commentaren zijn hier te raadplegen.

DSRUit het juryrapport: “De kritische ikjescommentaren van DSR (door hemzelve en zijn trouwe fans steevast aangeduid met “Eindoordelen“) zijn vervat in een eigenzinnig Nederlands, met talrijke typerende spel- en stijlfouten, en een consistente opbouw, waarvan een afsluitend cijfermatige conclusie een herkenbaar onderdeel is. De commentaren mogen door de jaren heen minder verrassend zijn geworden, maar het dagelijkse Eindoordeel is een rustpuntje voor velen, net als het avondlijke “verhaaltje voor het slapen gaan” voor kinderen.”

Bewondering heeft de jury ook voor “de in vlekkeloos Nederlands geschreven eigen verhalen in feuilletonvorm van DSR, te weten Het Geloof naar De Schrijvende Rechter”, Appie en de hoefbekapper“, en De hoefbekapper en het Kerstlammechien. De gelauwerde heeft hiermede volgens de jury “wel degelijk vernieuwingszin (en taalvaardigheid) getoond, en de jury hoopt dat voormelde persoon deze nieuwe weg ook in de komende jaren zal blijven bewandelen”.  

Lees verder “De Schrijvende Rechter verkozen tot Reageerder van het Jaar 2014”

Hijgerig wachten op een uitgepierd, humor- en bloedeloos ikje (53)

Minder Indra“Waarom zitten jullie toch elke dag weer als een hijgerige minnaar op een uitgepierd, humor- en bloedeloos ikjesverhaal te wachten, terwijl er hier zoveel briljante auteurs zijn ter satisfactie ende vermaeck? APD-community, ontwaeckt!” Het was Indra die met deze welgekozen woorden liefst vijftien (15) duimpjes up, duimpjesbokaalen nul (0) neer op haar konto schreef. Ruim genoeg voor De Duimpjesbokaal dus. De eerste in het nieuwe jaar. Maar het lieve kind zat zelf volop in de Nieuwjaarsblues. “Ik kijk nu in de spiegel en wil minder Indra!” bekende zij op de vroege morgen van de 2e januari. Nou, voor ons hoeft er niets meer af, hoor.

Het gaat hier inderdaad om de ikjes. Lezersanekdotes op de website van de NRC. Vroeger regelmatig pareltjes. Nu vaak omgekatte mopjes, veelal krenentommend slecht geschreven, normaliter never and nooit niet geplaatst in een landelijk dagblad. Maar nu dus wel, ze komen d’r allemaal in. De reacties staan gelukkig alleen hier, aangeleverd door de Apiedapie Community van ex-NRC-reactanten, ex-Volkskrantbloggers en ex weten wij veels. Door middel van dit intro starten we vandaag de nieuwe ikjesweek en kijken terug naar hoe het vorige week was.

Lees verder “Hijgerig wachten op een uitgepierd, humor- en bloedeloos ikje (53)”

Opnieuw een jaar verder

war-is-over-poster

’t Is dus weer Kerstmis
Wat maakt het me uit
Alweer een jaar verder
’t Ging weer niet vooruit

’t Is dus weer Kerstmis
Geniet er maar van
Voor je liefste en naaste
Voor oud en voor jong

Vrolijk kerstfeest
En gelukkig nieuwjaar
Het wordt vast een goeie
Geloof het nu maar

’t Is dus weer Kerstmis
Voor arm en voor rijk
Voor de zwakken en zieken
En heel graag zonder gezeik

Dat kan als jij dat wilt

Een heel vrolijk kerstfeest
Voor zwart en voor wit
Voor echt alle kleuren
Vrede op aard’

Nederlandse tekst: © 2014 APDP (Vrij naar John Lennon en Yoko Ono, 1971, Happy Xmas (War is Over))

IK WENS ALLE LEZERS EN SCHRIJVERS EN VOORAL OOK ALLE MENSEN EN DIEREN DIE ANDERE DINGEN AAN HUN HOOFD HEBBEN (ZOALS OVERLEVEN) EEN PRACHTIG 2015.

Ik was geneigd om zo min mogelijk te stoppen (52)

groen“Het duurde eindeloos lang voordat ik zelfstandig kon wegrijden zonder dat de motor afsloeg” schreef onze Kees in het tweede deel van zijn rijlesfeuilleton, “Dat veroorzaakte niet alleen grote commotie voor op groen springende stoplichten, maar had ook tot gevolg dat ik geneigd was om zo min mogelijk te stoppen.”

De opmerking van Kees dat er zich tussen hem en de rijinstructeur (ex-bouwvakker) een “merkwaardige vorm van vriendschappelijkheid” ontwikkelde, gecombineerd met het pientere pookje tussen beider knieën in, was aanleiding tot wat gegnuif. Totdat Ad Hok hier een einde aan maakte. Wellicht worden ze uiteindelijk de beste auto-maatjes”, merkte hij droogjes op.

Lees verder “Ik was geneigd om zo min mogelijk te stoppen (52)”

Weeweechu

It’s a romantic full moon, when Pedro said, “Hey, mamacita, let’s do Weeweechu.”

Oh no, not now, let’s look at the moon!” said Rosita.

Oh, c’mon baby, let’s you and I do Weeweechu. I love you and it’s the perfect time,” Pedro begged.

Lees verder “Weeweechu”

Ik voel me een voyeur soms (51)

“Van lieverlee surf ik op Facebook naar een paar namen, zie wat video’s. Wat hebben veel mensen aardige smaken & voorkeuren als het om prentjes & videootjes gaat. Ik voel me een voyeur soms.”

Riverside Blues verwoordde hoe wij ons allen weleens voelen, al surfend op dat wereldwijde web. Al koekeloerend naar foto’s die in de familiekring zouden hebben moeten blijven. Al meesmullend met al te smakelijke ontboezemingen over seks en zieleroerselen die in het dagboek of de herinnering van de meestbetrokkenen zouden hebben moeten blijven.

Dat gevoel hebben we niet meer als we de ikjes lezen. Ooit waren dat lezersanekdotes. Nu ontspruiten ze aan de fantasie van would be literaire talenten, rijkelijk puttend ook uit online moppentrommels. Maar ze staan nog altijd op de website van de NRC. De reacties staan hier, aangeleverd door de Apiedapie Community van ex-NRC-reactanten, ex-Volkskrantbloggers en ex weten wij veels. Door middel van dit intro starten we vandaag de nieuwe ikjesweek en kijken terug naar hoe het vorige week was.

Lees verder “Ik voel me een voyeur soms (51)”

Geraniums maken nog meer mee (50)

geraniumsDe Schrijvende Rechter (DSR) is sinds vorige week op vakantie in Thailand. Maar man oh man, wat een goudgerand Eindoordeel liet hij achter. Het zou weleens het mooiste van dit jaar kunnen zijn. “Had dit ikje ook niet meegekund in het verse graf?” trapte hij naar aanleiding van een begrafenisikje van Anne van den Berg af.  Gevolgd door: “Wat een narigheid: het grootste cliché van de moderne tijd als opening, een oppassende ‘jongvolwassene’ (wie dat soort woorden over zichzelf gebruikt is al bijna op enkelpisdruipgerechtigde leeftijd), en een pedante pointe, rechtstreeks van Facebook. Geraniums maken nog meer mee. Eindoordeel: 3- (zegge: driemin)”

Ikjes zijn lezersanekdotes op de website van de NRC.  De reacties staan hier, aangeleverd door de Apiedapie Community van ex-NRC-reactanten, ex-Volkskrantbloggers en ex weten wij veels. Door middel van dit intro starten we vandaag de nieuwe ikjesweek en kijken terug naar hoe het vorige week was.

Lees verder “Geraniums maken nog meer mee (50)”

VV Brown wrote a song while cutting her hair (Apiedapie’s exclusive)

VV Brown screenshotaWe kennen haar nog wel. Toch? Zie hier mijn recensie van haar eerste bruisende CD.

Live heb ik haar al vele malen mogen beleven, het meest memorabele concert was die in de zinderende rock- en bluestempel the Bowery Ballroom in New York.

VV, naast zangeres ook fotomodel, bestond het toen om gedurende het hele concert een masker op te houden. VV Brown Bowery 2010Deed in de verte denken aan de Bag In van John en Yoko in Wenen. Nevenstaand fotootje heb ik, dat is aan de kwaliteit wellicht te zien, toen zelve geschoten.

Maar nu heeft ze dan een nieuwe song geschreven, nog wel omdat ze uit pure verveling haar haar ging knippen. Dat zou ze dus meer moeten doen.

Lees verder “VV Brown wrote a song while cutting her hair (Apiedapie’s exclusive)”

Ik zou willen dat ik In Tears of Grief zou kunnen spelen (49)

EricGarnerVorige week werd de blogpret overschaduwd door de afschuwelijke beelden uit New York, waarin een gekleurde burger, Eric Garner, wordt vermoord door een politie-agent. Op klaarlichte dag, geholpen door zijn collega’s. Alles haarfijn in beeld gebracht – met geluid – door voorbijgangers. #Icantbreath was trending topic op Twitter, naar de laatste woorden van de onfortuinlijke astmatische man, die nog in de ambulance op weg naar het ziekenhuis overleed. De dader ging vrijuit. Want blanke politieman in de Verenigde Staten.

En de wereld draaide gewoon door. Hier werden ikjes besproken, hier werd verder geschreven aan een feuilleton (Ik ben geboren met een burnout), een ander feuilleton (Appie en de Hoefbekapper) werd weergaloos afgerond, de Verkiezing van de Reageerder van het Jaar tijdelijk stopgezet, en een Sinterklaasgebbetje geplaatst.

Lees verder “Ik zou willen dat ik In Tears of Grief zou kunnen spelen (49)”

Dat heb je er nou van: de broers van Sinterklaas zijn in aantocht …

… en die zijn van een heel ander kaliber. Die zitten niet mal wuivend op een schimmel. Die delen geen lekkers uit. Die maken geen ouwemannengrapjes met burgemeesters op een winderige kade.

Sinten zijaanzichtDe broers van Sinterklaas rukken zwijgend op. Ze zeggen niks. Maar ze zijn woest. Wat heeft Niekje dan wel helemaal gedaan dat hij zo door het slijk wordt gehaald in het v/h zo gezellige Nederland?

Waar zijn we nou mee bezig als de Zwarte-Pietentraditie op de buitenlandse TV in één adem wordt genoemd met stierensteken in Spanje, foiegraseenden stikken in Frankrijk en meer van dat soort fijne “oude gebruiken”? (noot: echt gezien, een documentaire op ARTE)

Maar het is dus nu afgelopen. Het is uit. Ze komen hem halen. De familie Klaas houdt de eer aan zichzelf. Met opgeheven mijter zullen ze het land uitmarcheren.

Dag Sinterklaasjes. Da-hag da-hag.

 

Sinten achterkant

Photos © 2014 APDP