Er is iets met de meeuwen aan de hand (129)

Ik ben bang van niet (c) photo A. Dapie
Ik ben bang van niet, photo (c) 2016, A. Dapie

Pas nog in Scheveningen geweest. Het is eng. De meeuwen scheren lager dan anders over de hoofden. Ze wachten niet meer tot de avond om het strand af te schuimen op overgebleven etensrestjes (lege frietzakjes met een klodder mayonaise aan de zijkant en een paar harde stukjes onderin het puntje). Neen! De meeuwen zijn nu echt op jacht. Overdag. Op het drukke strand, op de boulevard, op terrasjes, en zelfs in straten en pleinen diep in Den Haag. Hun gemene kraalogen en hun wrede haksnavels worden nu ingezet om ons, mensenmensen, en vooral kinderkinderen, van onze patat en haring te beroven. Het zal met de klimaatverandering van doen hebben. De natuur is in de war. De zon is ook al feller en het blijft soms langer licht dan normaal. Het wachten is op de eerste buizerd die boven de  BBQ in je stadstuintje cirkelt. De ratten die via de toiletpot je huis binnenstromen. De spinnen die je ’s nachts inkapselen. Lekker wakker worden! Lees verder Er is iets met de meeuwen aan de hand (129)

Al dat zand, hoeveel zou het wegen? (108)

Kareltje - photo (c) Plopje 2016
Kareltje – photo (c) Plopje 2016

Ik leg mijn hoofdje neer
mijn lokken doen mij zeer
mijn ogen luiken neer
ademen gaat niet meer. 

Nou, lekker hoor, wat een pret op het blog. En dit droeve vers van Klare taal was nog lang niet alles. Plopje – ja hij weer – plaatste een stuk of twintig grafschriften, verspreid over de site.

Zoals deze:

Hier ligt ons Plopje dood te lijken
nog doder dan een steen
en liever geen geween
want dan begint hij weer te zeiken Lees verder Al dat zand, hoeveel zou het wegen? (108)

Kwam er vannacht maar eens niemand friemelen (92)

Kwam er vannacht maar weer eens niemand friemelen - DSR
Kwam er vannacht maar eens niemand friemelen – DSR

“Kannie wachten op het volgende referendum” had hierboven kunnen staan. Met (92) natuurlijk. Het is alweer het 92e weekoverzicht. En het referendum was hèt topic van vorige week.  Het was beneden alle peil, vond de een, het was het toppunt van democratie, vond de ander.

hiltermanTimmerarkG.B.J. Timmerark plaatste het meest doorwrochte betoog: “Zijn er geen zieke, bejaarde eigen mensen voor wie er opgekomen moet worden, middels constructies duidelijker dan deze poging om de haat, sorry, wantrouwen jegens Brussel, de EU te ventileren? (…) Dit referendum lijkt mij duidelijk opgezet om te falen, om achteraf te kunnen zeggen: zie je wel, er wordt niet naar ons geluisterd.” Lees verder Kwam er vannacht maar eens niemand friemelen (92)

Dreggen naar diamantjes in ikjesdrek (87)

NRC_ikjeIkjes zijn rare dingen. Het zijn lezersanekdotes, maar zo’n anekdote moet wel aanspreken. En wat de een aanspreekt, daar moet de ander van gapen. De NRC-ikjesredaktie bedient beide doelgroepen. Neem nou zo’n standaardgrapje van ene Michiel, die een lang verloren kennis begroet met „Nee maar, jij hier. Ben je het zelf of ben je je zus?” Bettina Buissink, die de uitspraak zo opmerkelijk vond dat ze het naar de krant stuurde, sprong een gat in de lucht, trakteerde familie en collega’s op gebak met slagroom, want ze stond in de NRC. Gedrukt nog wel. En op de site. Maar NRC, oh NRC, wil je nou echt zo je krant vullen, ook al is het dan “maar” op de achterpagina? De Schrijvende Rechter (DSR) die op de NRC sinds jaar en dag zijn dingetje deed, en nu al weer zo’n 87 weken hier, oordeelde echter opmerkelijk barmhartig: “Een Ik-je dus waarin de inzender zichzelf onbedoeld te kakken zet – het zijn de diamantjes in de Ik-jesdrek. Complimenten aan de redactie voor het opdreggen. Eindoordeel: 8+ (zegge: achtplus)”.  Lees verder Dreggen naar diamantjes in ikjesdrek (87)

Ze bestaan nog, goede mensen (83)

Photo: Goede mensen in gondel, A. Dapie, 2015
Photo: Goede mensen in gondel, A. Dapie, 2015

Ze bestaan nog, goede mensen. Of normale. We zijn al zo gewend geraakt aan de slechterikken, de voordringers, de botterikken, de stelerds, de graaierds, dat we mensen die normaal doen flessen wijn en pakken bonbons geven. Zoals vorige week, toen A. Dapie met hartsvriendin tevens  lekker kippetje onderweg was naar het zonnige zuiden en pardoes …. in het pissoir van een smoezelig tankstationnetje langs de snelweg zijn polstasje met paspoort, rijbewijs, bankpasjes en een hele hoop contante euro’s liet hangen. Pas een uur later, over de grens in het vakantieland, kwam hij erachter. Auto gekeerd, teruggereden, en natuurlijk niks meer.   Lees verder Ze bestaan nog, goede mensen (83)