Over de #elfstedentwittertocht, ikjes en bekende mensen (60)

60. Elfstedentocht1985 (1)Evert van Benthem heeft de Elfstedentocht gewonnen. Dertig jaar na zijn overwinning mochten we het eindelijk integraal op de televisie zien, begeleid door de commentaren op twitter, waardoor Nederland net één grote huiskamer was. Koud was het, we hadden kleumende vingertjes, maar het was beregezellig die #elfstedentwittertocht (bron hashtag: Heer Rozenwater). Lees verder “Over de #elfstedentwittertocht, ikjes en bekende mensen (60)”

Advertentie

Komt een man bij de dokter (59)

hondDe hond van een Russische man wordt steeds kaler. Bij de dierenarts oppert de Rus dat het misschien komt door de genetisch gemodificeerde voedingsmiddelen in het Westen, een “lage pH in het bloed”, de “piramidevorm van water onder de microscoop” of homoseksuele vissen.  De dierenarts denkt dat het hondje allergisch is voor schoonmaakartikelen. De Rus zegt: “No, I never clean”.

Lees verder “Komt een man bij de dokter (59)”

We willen het Leven in een enkele penseelstreek (58)

penseelstreekje“Beste reageerders, we willen graag een verhaal, een bon mot, een observatie, het Leven in een enkele penseelstreek. Bespaar ons toch de troosteloze notulen van het dagelijks leven als u niet echt kunt schrijven.” Aan het woord is De Schrijvende Rechter (DSR). En Gert-Jan Baan mocht het zich aantrekken. Hij schreef een ikje over familieruzies, qua pointe nog niet eens zo slecht: “Daar”, wijst ze, “daar woonden vroeger ook twee broers die hun hele leven met elkaar overhoop hebben gelegen. Ze zijn niet eens op elkaars begrafenis geweest.” 

“Dit ego-ruftje had zich ongetwijfeld soepel vermengd tussen de schraap- en kuchgeluiden. Eindoordeel: 3 (zegge: drie)”

Ook Peter Laarakker, voor het eerst naar een concert met zijn zoon, kon het er mee doen. Zijn ikje eindigde als volgt: Tussen de delen door (…) worden alle ingehouden kriebels met veel kabaal losgehoest. “Als ze dan toch zo’n herrie maken, kunnen ze net zo goed klappen”, is het droge commentaar van mijn zoon.” Voor Peter had DSR nog een extra woordje over: “Dit ego-ruftje had zich ongetwijfeld soepel vermengd tussen de schraap- en kuchgeluiden. Eindoordeel: 3 (zegge: drie)”

Lees verder “We willen het Leven in een enkele penseelstreek (58)”

Ik neem mijn lolbroek mee (57)

lift new yorkSteve Jobs, Kofi Annan, Wim Dik, die vent van de rookworsten, Boutros Ghali, Hans Weijers, Morris Tabaksblat, Rijkman Groenink, Eric Schmidt, Marc Zuckerberg, Prins Bernhard, Warren Buffett, Jan Timmer, Cor Herkstroter … met geen van deze giganten heeft Apiedapie ooit in een lift in New York een samenspraakje gehad. Maar De Schrijvende Rechter (DSR) die dit rijtje bij elkaar raadde, was wel erg warm. We zullen het nooit weten en het is lekker belangrijk.

Lezers van de NRC leven zich dagelijks uit op een lezersanekdote, het zogenaamde “ikje”. De reacties van de mensen uit het land staan hier, aangeleverd door de Apiedapie Community van ex-NRC-reactanten, ex-Volkskrantbloggers en ex weten wij veels.  Door middel van dit intro starten we vandaag de nieuwe ikjesweek en kijken terug naar hoe het vorige week was. We kijken ook naar de nieuwe verhalen die hier – exclusief op deze site – gepubliceerd werden door onze eigen schrijvers van het Apiedapie Schrijverscollectief.

Lees verder “Ik neem mijn lolbroek mee (57)”

Zittend koken is heel moeilijk (56)

blogbal lustrumLezers en ambtenaren van de NRC leven zich dagelijks uit op een klein hoekje van de achterpagina, waar ruimte is gereserveerd voor een lezersanekdote, het zogenaamde “ikje”. Reacties staan hier, aangeleverd door de Apiedapie Community van ex-NRC-reactanten, ex-Volkskrantbloggers en ex weten wij veels.  Door middel van dit intro starten we vandaag de nieuwe ikjesweek en kijken terug naar hoe het vorige week was. We kijken ook naar de nieuwe verhalen die hier – exclusief op deze site – gepubliceerd werden door onze eigen schrijvers. We zeggen dit maar even voor de jury en lezers van de Verkiezing van Blogger des Vaderlands, waarvoor Apiedapie vorige week genomineerd is.

Traditiegetrouw benutten de would be schrijvers het ikjesplatform ook vorige week weer om 80-jarige kennissen of dementerende ouders voor aap te zetten. Het ergste was een ikje van Rob Lijesen die op zijn uitleg over de #jesuisCharlie-gebeurtenissen in Parijs van zijn niet-begrijpende ouwe moer gewoon de vriendelijke vraag “Stuur je me een kaartje uit Parijs?” te horen kreeg. Mag. Kan. Maar dat stuur je toch niet naar de krant, Rob?

Lees verder “Zittend koken is heel moeilijk (56)”

Alles is vergeven (55)

DSR in vingerverf“#JesuisDSR” Met deze reactie kroop De Schrijvende Rechter (op nevenstaande foto linksonder) zich weer een weg terug op de site. Heb je weleens: je bent boos op iemand, maar dan zegt die zoiets grappigs dat je het niet kunt helpen dat je in de lach schiet. En dan is het weer over, tenminste als je een goed mens bent.

Lees verder “Alles is vergeven (55)”

Gaan konijnen ook naar de hemel? (54)

konijntje“DSR was negen jaar. Konijn dood. Vader zoekt een schoenendoos, samen graven ze een grafje, DSR’s houten speelgoedzwaard dient als een eenvoudig kruis. Na een ogenblikje stilte maken we aanstalten om naar weer binnen te gaan. DSR heeft het er wel een beetje moeilijk mee. Hij kijkt op naar Vader en vraagt: “Gaan konijnen ook naar de hemel?” “Nee, natuurlijk niet!” zegt Vader en hij opent hoofdschuddend de deur. Duidelijke, wijze lessen – dank u, Vader!” En zo is het.

Konijnen gaan niet naar de hemel. En terroristen ook niet. Over dat laatste was de wereld het vorige week eens, of ze nou #Charlie heetten of niet. We stonden vorige week allemaal stil bij het begin van de Derde Wereldoorlog in Parijs, en dat was best goed. Daar moet je aandacht aan besteden. Die wordt namelijk heel vervelend. Maar er gebeurde meer.

Lees verder “Gaan konijnen ook naar de hemel? (54)”

Hijgerig wachten op een uitgepierd, humor- en bloedeloos ikje (53)

Minder Indra“Waarom zitten jullie toch elke dag weer als een hijgerige minnaar op een uitgepierd, humor- en bloedeloos ikjesverhaal te wachten, terwijl er hier zoveel briljante auteurs zijn ter satisfactie ende vermaeck? APD-community, ontwaeckt!” Het was Indra die met deze welgekozen woorden liefst vijftien (15) duimpjes up, duimpjesbokaalen nul (0) neer op haar konto schreef. Ruim genoeg voor De Duimpjesbokaal dus. De eerste in het nieuwe jaar. Maar het lieve kind zat zelf volop in de Nieuwjaarsblues. “Ik kijk nu in de spiegel en wil minder Indra!” bekende zij op de vroege morgen van de 2e januari. Nou, voor ons hoeft er niets meer af, hoor.

Het gaat hier inderdaad om de ikjes. Lezersanekdotes op de website van de NRC. Vroeger regelmatig pareltjes. Nu vaak omgekatte mopjes, veelal krenentommend slecht geschreven, normaliter never and nooit niet geplaatst in een landelijk dagblad. Maar nu dus wel, ze komen d’r allemaal in. De reacties staan gelukkig alleen hier, aangeleverd door de Apiedapie Community van ex-NRC-reactanten, ex-Volkskrantbloggers en ex weten wij veels. Door middel van dit intro starten we vandaag de nieuwe ikjesweek en kijken terug naar hoe het vorige week was.

Lees verder “Hijgerig wachten op een uitgepierd, humor- en bloedeloos ikje (53)”

Ik was geneigd om zo min mogelijk te stoppen (52)

groen“Het duurde eindeloos lang voordat ik zelfstandig kon wegrijden zonder dat de motor afsloeg” schreef onze Kees in het tweede deel van zijn rijlesfeuilleton, “Dat veroorzaakte niet alleen grote commotie voor op groen springende stoplichten, maar had ook tot gevolg dat ik geneigd was om zo min mogelijk te stoppen.”

De opmerking van Kees dat er zich tussen hem en de rijinstructeur (ex-bouwvakker) een “merkwaardige vorm van vriendschappelijkheid” ontwikkelde, gecombineerd met het pientere pookje tussen beider knieën in, was aanleiding tot wat gegnuif. Totdat Ad Hok hier een einde aan maakte. Wellicht worden ze uiteindelijk de beste auto-maatjes”, merkte hij droogjes op.

Lees verder “Ik was geneigd om zo min mogelijk te stoppen (52)”

Ik voel me een voyeur soms (51)

“Van lieverlee surf ik op Facebook naar een paar namen, zie wat video’s. Wat hebben veel mensen aardige smaken & voorkeuren als het om prentjes & videootjes gaat. Ik voel me een voyeur soms.”

Riverside Blues verwoordde hoe wij ons allen weleens voelen, al surfend op dat wereldwijde web. Al koekeloerend naar foto’s die in de familiekring zouden hebben moeten blijven. Al meesmullend met al te smakelijke ontboezemingen over seks en zieleroerselen die in het dagboek of de herinnering van de meestbetrokkenen zouden hebben moeten blijven.

Dat gevoel hebben we niet meer als we de ikjes lezen. Ooit waren dat lezersanekdotes. Nu ontspruiten ze aan de fantasie van would be literaire talenten, rijkelijk puttend ook uit online moppentrommels. Maar ze staan nog altijd op de website van de NRC. De reacties staan hier, aangeleverd door de Apiedapie Community van ex-NRC-reactanten, ex-Volkskrantbloggers en ex weten wij veels. Door middel van dit intro starten we vandaag de nieuwe ikjesweek en kijken terug naar hoe het vorige week was.

Lees verder “Ik voel me een voyeur soms (51)”

%d bloggers liken dit: