“Autistisch, verstandelijk beperkt, weinig communicatieve vaardigheden (…) Bankiers zijn ermee geboren en komen er nooit meer af. Zij zijn de top en hebben al jaren naast een vorstelijk salaris een persoonsgebonden bonus. Dit jaar gaat het anders. Nieuwe wetgeving (…) nieuwe beperkingen voor klanten die een hypotheek willen. De bankiers zijn alleen geïnteresseerd in zichzelf, niet in hun klanten. (…) Gevolg: een ton loonsverhoging aan zichzelf uitgekeerd. Het razende ongeloof van klanten, politiek en eigen personeel wordt niet opgemerkt. Totdat het maatschappelijk kabaal zo groot wordt dat schoorvoetend door sommigen het bedrag wordt teruggestort. Ze blijven koppig volhouden dat ze er wel récht op hebben. Hopelijk zijn ze morgen met zo’n laag salaris nog welkom voor de dagelijkse overheerlijke zalmmousse in hun favoriete exclusieve viertonnen-restaurant. Aan hen zal het nooit liggen.” Lees verder “Weg met die zalm, maak er gehakt van (66)”
Vlieg maakt duikeling in volgelopen gootsteen (65)
“Onderin een lege wijnfles zie ik een vlieg spartelen in een restantje vocht. Softie die ik ben, kan ik geen enkel levend wezen zien lijden, dus zin ik op een manier om het beest te helpen, of desnoods uit zijn lijden te verlossen. Ik besluit heel voorzichtig het plasje uit de fles te gieten in de hoop dat de vlieg meedrijft. Dat lukt. In het plasje, nu op het aanrecht, blijft hij op zijn rug met zijn pootjes in de lucht spartelen. Ik pak een stukje papier en hou dat tegen zijn pootjes aan. Hij krijgt er grip op en terwijl hij zich aan het papiertje vasthoudt, draai ik het om en leg het neer. Op het papiertje zit hij even stil, alsof hij moet nadenken wat hem nu weer is overkomen en doet dan een paar pasjes. Dat gaat goed. Maar dan probeert hij weg te vliegen en maakt vanwege zijn aan zijn lijf vastgeplakte vleugels een duikeling. Precies in de volgelopen gootsteen.”
Mooi ikje toch? Het is afkomstig van Miriam Wesselink, alhier beter bekend als Luvienna, zelfstandig informatieanalist, auteur van mannenverhalen, onderzoeker van nature en schrijver in transitie. Zie haar leerzame, fraai vormgegeven en qua taal en inhoud kraakheldere site Singularity. Dat de NRC-redaktie, die dit ikje in haar zaterdageditie plaatste er eigenstandig een slotzin aan toevoegde – “Langzaam zie ik hoe de vlieg tussen de afwas in de diepte verdwijnt” – was dus wel heel erg sneu. De betreffende internetjournalist (m/v) kan niet schrijven en weet niet wat manieren zijn. De zin is overbodig, en de zin is fout. Je ziet niet langzaam. Je ziet iets, en dat iets kan langzaam of snel gebeuren. Foei redaktie! Ga maar eens schrijven leren op Singularity. Lees verder “Vlieg maakt duikeling in volgelopen gootsteen (65)”
Candice Swanepoel volgt mij op Twitter
Opnieuw sensationeel nieuws van het Apie Twitterkanaal. Victoria Secret’s Angel Candice Swanepoel kon de verleiding niet langer weerstaan en heeft zich zojuist ingeschreven voor de dagelijkse updates van haar grootste fan. Als Zuidafrikaanse is zij ook de Nederlandse taal sort of machtig, en dat gaat haar dus vanaf vandaag heel veel plezier opleveren.
Naar verluidt gaf Apies reactie van vandaag, waarin hij openhartig over zijn scheiding vertelt een laatste zetje. Weet zij veel dat die gebeurtenis zich alweer een jaar of vier geleden voltrok en dat Apie inmiddels al weer ruim voorzien is. En hoe. Candice maakt echt nul kans. Maar het streelt wel. Candice, meid, ook jou wensen wij, blogbaas en lezers van dit interactieve blog, heel veel geluk in ’t leven.
De komst van het internet heeft waarschijnlijk het halve regenwoud gered (64)
“Ik ben geboren met een Burnout” gaat stug door. Vorige week werd alweer het 16e (zegge: zestiende) deel van dit bijzondere feuilleton van schrijftalent en levenskunstenaar Timmerark gepubliceerd. Titel: “Met een knoop in mijn maag en donkere wolken in mijn hoofd.” Het zal niet lang duren of dit verhaal wordt verfilmd, wat wij je brommen. “Oh, wat zullen we dan trots op ons Timmertje zijn, daar op de première, waar wij allen op de eerste rij met grote gratis zakken popcorn zullen zitten”, zei iemand die er verstand van heeft. En Marc-Marie Huijbregts wordt getipt voor de hoofdrol.
Timmerark verhaalt over een kringgesprek bij de Sociale Dienst: “Ik zat schuin tegenover een donker meisje, ze leek me heel jong, een jaar of achttien, met vriendelijke borstjes (…) Ik had ook nog niet gegeten. Geen avondeten, dat kan ik niet op zo’n moment, met een knoop in mijn maag en donkere wolken in mijn hoofd.” Indra kwam er speciaal even voor langs: “Man, wat zit dat goed in elkaar. Klasse, hoor! Alsof ik naar 
een toneelstuk keek!” zei ze bewonderend. Pawi, die zelf deze week zal debuteren met een verhaal over op z’n minst twee sterfbedden, stak haar waardering ook niet onder stoelen noch banken en noemde het een “goed gedoseerd rampenverhaal”. En Klare taal trok het verhaal in een breder verband: “Toch wonderlijk hoe een groep mensen zichzelf en anderen kan bezighouden. De soosjale dienst en/of UWV houdt zichzelf krampachtig in stand om werklozen naar imaginaire banen te leiden en tevens zichzelve van een goede toekomst te verzekeren. Hetzelfde geldt voor de asielindustrie.” Lees verder “De komst van het internet heeft waarschijnlijk het halve regenwoud gered (64)”
We zijn allemaal maar mensjes van de dag (63)
En zo is het. We zijn mensjes, we lezen ikjes en we doen praatjes. Wie anders dan de Koning van de Eindoordelen, De Schrijvende Rechter (DSR) kon ons daar beter aan herinneren? Hij was jarig vorige week. En hij was in vorm vorige week. Nou dan.
“Wie niet weet wat wijting is, kan (…) net zo goed kattevoer eten. Veel te uitleggerig geschreven. Eindoordeel: 4- (zegge: viermin)” zei hij over het verhaaltje van Marie Verhage, die van de ober te horen kreeg dat de wijtingfilet die zij bestelde een “vergeten vis” is die ook vaak in kattenvoer wordt gebruikt. Lees verder “We zijn allemaal maar mensjes van de dag (63)”
Er is er 1 (zegge: één) jarig en dat is hij
Was Indra er maar, dan zouden we het zeker weten. Wat? Of De Schrijvende Rechter (DSR) vandaag jarig is. Oh dat. Nou, we doen een gokkie en we feliciteren ons internetfenomeen en beste paard van stal namens de hele Apiedapie Community van harte. *hartelijke glimlachicoon*
Tja, DSR, wat moeten we daar nog over vertellen? Wat nou hommage, eerbetoon, bloemlezing, veren? Het is het hele jaar door al feest hiero. De hele site is al elke dag een eerbetoon aan deze Koning van het Internet, deze Wijsgeer, deze Kampioen Dit en Meester Dat. Lees verder “Er is er 1 (zegge: één) jarig en dat is hij”
Ikjes zijn beter dan blauwe, groene, gele of roze pilletjes (62)
Logopedisten, fysiotherapeuten, mondhygiënisten (m/v) worden in het overbeschaafde en bezuinigende Nederland weleens opzij geschoven, maar da’s onterecht, althans volgens onze medisch onderlegde reageerster Pawi. “Eenmaal in The Outback, ja, da’s een ander verhaal. Dan moet je het allemaal zelf uitvinden. Maar hier in NL heeft het zeker meerwaarde. Ook muziektherapie, of salsa dansen, echt zoveel beter dan een blauw, groen, geel of roze pilletje.” Ook het bespreken van ikjes lijkt heilzaam voor het afreageren van allerlei agressietjes. Vorige week werd dat hier weer eens gedemonstreerd, zij het dat niet alle leed en ellende kon worden voorkomen.
“Hij wilde naar huis, wist niet waar hij was en wat hij hier deed. Hij was zijn huis kwijt, zijn bril kwijt, zijn vrouw kwijt en de tijd kwijt ..”
Als logopedist in een ziekenhuis komt Rian Los regelmatig mensen tegen die “bijzonder in de war zijn”. Ze is zelf ook in de war, want ze gebruikt wat ze van die mensen hoort voor lollige stukjes in de krant. Dat gaat dan bijvoorbeeld zo: “ … Hij wilde naar huis, wist niet waar hij was en wat hij hier deed. Hij was zijn huis kwijt, zijn bril kwijt, zijn vrouw kwijt en de tijd kwijt ..” Lees verder “Ikjes zijn beter dan blauwe, groene, gele of roze pilletjes (62)”
Joepie, Paul de Leeuw volgt me!
Ja, kan me niet schelen dat jullie dit “lekker belangrijk” vinden. Paul heeft smaak, althans qua anderen op twitter volgen. Ik ben er keiblij mee.
En weet wel dat vanaf nu elk nieuw verhaal, elke nieuwe aflevering van een feuilleton, elke kunstkop, elk nieuw Eindoordeel … door Paul de Leeuw himself kan worden gelezen. Waarna beroemdheid voor de schrijvers van het Apiedapie Collectief nog maar een kleine stap is, en nog grotere beroemdheid voor blogbaas dezes een prettig neveneffect. Paultjuuuuhhhhhh! We love you! ❤ (hartjesicoon). Lees verder “Joepie, Paul de Leeuw volgt me!”
Veel reageerders hebben een moeilijke jeugd gehad (61)
“Mijn ouders en grootouders waren allemaal lieve mensen. Daarom is er weinig interessants over mijn jeugd te vertellen. En Jezus heb ik ook nooit gespeeld. Ja, Izegrim, de wolf die door Reinaert de Vos gepiepeld werd, dat was alles.” Aldus reageerder Ad Hok vorige week op dit blog. De aanleiding? Zo’n beetje iedereen op blog Apiedapie ging ineens jeugdherinneringen ophalen, naar aanleiding van de publicatie van het tweede deel van Keessies droeve jongensjaren en het eerste deel van Letterzetters misschien nog wel droevigere jeugdverhalen.
En we hadden de worsteling met het geloof van De Schrijvende Rechter al eerder voor onze kiezen gehad – binnenkort vervolgd op dit blog – en ook de woeste meidenavonturen van de 17-jarige Luvienna, waaraan nog binnenkorter een nieuw deeltje zal worden toegevoegd. Ook alhier op dit blog. Of dat vervolg de ontmaagding al zal inhouden, dat verklappen we nog niet. Langzaam is het lekkerst.
Lees verder “Veel reageerders hebben een moeilijke jeugd gehad (61)”
Sprong in het heelal (3)
1.Wel liefdevol gemaakt, niet liefdevol ontvangen
Groningen, 1952 Ik was 6 en moest naar de lagere school. Moeder was blij, want op de Gereformeerde kleuterschool waren er behalve ik alleen maar synodale kinderen geweest. “Daar kun je geen vriendjes mee worden,” had ze gezegd. Dus nu naar een school die strenger in de leer was: een artikel 31 omgeving met goede meesters en juffen. Dat was vertrouwd volk, want die zagen we ’s zondags twee keer in de Noorderkerk. Mijn ouders waren in de Gereformeerde kerkscheuring van 1944/45 meegegaan met prof. Schilder, oftewel ze waren “gereformeerd onderhoudende artikel 31” 
geworden. Ik ben na mijn geboorte dan ook niet “verondersteld wedergeboren” gedoopt. Ik moest het zelf maar zien te rooien, dat wedergeboren worden.
Religie maakt meer kapot dan je lief is. Onder andere ons gezin.
Religie maakt meer kapot dan je lief is. Onder andere ons gezin. Later heb ik me, zo gauw dat kon, onttrokken aan de gemeenschap der Kerk. Ik had gemeenschap met een meisje gehad, dat smaakte naar meer en gaf ook meer voldoening, zodoende. Lees verder “Sprong in het heelal (3)”
Bas van Vuren, aangenaam 