Zwetend prikken in eigen uitwerpselen (190)

Vooruitkijken en terugblikken op ikjes en actualiteit

En gelachen dat we vorige week hebben! Xavier Moonen vertelde over de ontbijtzaal van een hotel in de Haagse binnenstad waar bij een schaal met spiegeleieren een informatiebordje stond met de mededeling “dat dit product ei kan bevatten”. Soms denk je dat je in de NRC van twintig jaar terug zit te bladeren.

Zo langzamerhand kennen we toch die grappen wel over zijn kleine handjes?

Ene “…Doorweekt,,& Op de Draad Versleten…..” (aparte reageerdersnaam, maar dat heb je ervan als je mensen hun eigen naam laat kiezen) beklaagde zich erover dat in deze wekelijkse intro’s geen grappen over de “heer T.” staan. Terwijl toch “de hele wereld wordt bezaaid met grappen over hem”.

Welnu, beste reageerder, dat is misschien wel precies de reden. Bovendien reageert de heer T. hier niet en wordt er bijna niet over hem gepraat. Ook Ad Hok, sinds jaar en dag onze Amerikadeskundige, neemt de naam van die gevaarlijke democratisch gekozen loser zelden in de mond. En zeg nu zelf: zo langzamerhand kennen we toch die grappen wel over zijn kleine handjes, zijn gekke haardos en narcistische persoonlijkheid? Maar misschien is dat op de Filippijnen anders. Lees verder Zwetend prikken in eigen uitwerpselen (190)

Advertenties

Geen #metoo, wel voelen (189)

Vooruitlopen en terugblikken op actualiteit en ikjes

By Sebastiaan ter Burg, derived from Ruud Lubbers at Jong Management – 2016:, CC BY-SA 2.0

Onze wijze, slimme, charmante ex-premier Ruud Lubbers is dus niet meer. Een man die graag met ministers meedacht, die voortdurend met oplossingen kwam, die betrokken was, visie had, een opdracht, en die dus in alles een tegenstelling was met de huidige minister-president Mark Rutte, die zijn ambt als een kantoorbaan ziet en het allemaal vooral leuk en lollig wil houden.

Zeker, Lubbers was een lichamelijke man, zowel naar mannen als naar vrouwen. Hij heeft dat gemeen met wel meer passievolle, intense mensen. Van Mierlo, Wolkers, dat waren ook van die mannen die tijdens het gesprek erg dicht bij je kwamen. Je wilde voortdurend terugdeinzen. En Martin Šimek is nog zo’n voorbeeld, gelukkig nog in leven.

Om jou te “voelen” en er zeker van te zijn dat wat zij zeggen bij jou binnenkomt.

Die korte fysieke afstand is hun manier van communiceren. Ze bedoelen daar niets seksueels mee. Het is hun manier om met jou van gedachten te wisselen. Om jou te “voelen” en er zeker van te zijn dat zij jou begrijpen. En vooral om er zeker van te zijn dat wat zij zeggen bij jou binnenkomt. Het zijn mannen die jou tijdens het praten geregeld bij de arm pakken, of bij het afscheid in de schouder of zelfs lichtjes in de zij knijpen. Dat is gewoon de aard van dat soort mensen, en het heeft doorgaans – althans voorzover je zoiets in vergaderzalen en wandelgangen kunt meemaken – absoluut geen #metoo-achtige inslag.

Lees verder Geen #metoo, wel voelen (189)

Een prachtig en heel bijzonder intro (188)

Vooruitlopen en terugblikken op actualiteit en ikjes

Het was en is nog steeds carnaval overal. In Kielegat, bij de Kruiken en Kruikinnen, ook wel de Kruikenzeikers genoemd, in Oeteldonk en omstreken. Zelve tufte ik dit weekend in mijn huurautootje door het Brabantse land. Ik werd overal omgeleid door mannen in oranje hesjes die met hun rug naar praalwagens stonden. Een keer zelfs door dezelfde, een half uur later, toen de optocht die ik via een slimme sluiproute probeerde te ontrijden er van de andere kant gewoon nog een keertje aankwam.

De Moerdijkbrug was afgesloten

Speciaal aan de oranje hesjes draag ik dit weekoverzicht op. De Moerdijkbrug was afgesloten, dus ik moest een gigantisch eind omrijden op weg terug naar Schiphol. Had daardoor bijna het vliegtuig gemist. Vandaar een kort introotje deze week. Mag best een keer na die megalange van vorige week, waarna ik ook nogeens een paar dagen prettig heb lopen gonzen van de loftuitingen. Lees verder Een prachtig en heel bijzonder intro (188)

Die geur! Dat glijden! Dat avontuur! (187)

Vooruitlopen en terugblikken op actualiteit en ikjes

Nems zijn heerlijke Vietnamese loempia’s, maar dan anders. Ik at ze in Parijs vaak als tussendoortje of voorafje bij de “Chinees”. Je moet ze op een vers afgescheurd blaadje sla leggen, er tussen duim en wijsvinger wat verse plukjes munt overheen snipperen, blaadje oprollen, de hele mikmak in een piepklein schaaltje met een soort van zurige sambal dopen en hopla: open die scheur en hap slik en mag ik er nog eentje?

Njaaaaaaam, hier hebben we ze: nems!

Natuurlijk kun je ze ook zelf klaarmaken als je toevallig eens niet in Parijs bent. Zie het volgende recept van onze blogkok uit Frankrijk, Lummel, al sinds jaren ook de trotse eigenaar van zijn eigen minst gelezen kookblog ter wereld. Lees verder Die geur! Dat glijden! Dat avontuur! (187)

Ikkan mede meligheid voorstellen (185)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

“Ekenemie”, zo spel je “economie” volgens de 5-jarige kleindochter van Hans van Otterloo. De trotse opa kwam er mee in de krant via het fenomeen “ikje” van de NRC. Ikjes zijn korte lezersanekdotes op de achterpagina en onderaan de website. Ooit was dit een spectaculaire vernieuwende vondst om de lezer met de krant te laten praten. Nu is het al een tijdje een tikkie aan het drooglopen. Maar wij houden er hier van en zullen er niet gauw genoeg van krijgen. Die kleindochter heet trouwens Ronja, hopla, staat ze nóg een keer op het internet.

Als je het moderne Nederlands hoort, dan voel je je een vreemde in eigen land

Een naar Frankrijk (het “Buitenbos”) uitgeweken lezer van dit blog, Lummel, meldde dat hij zich in Nederland “een hoedje schrikt” als hij zijn voormalige landgenoten hoort praten. Ja, dat krijg je na 28 jaar. In je gedachten is het allemaal nog net zoals toen, maar als je dan in de winkel en op de televisie het moderne Nederlands hoort, dan voel je je een vreemde in eigen land.

Lees verder Ikkan mede meligheid voorstellen (185)

Nasputteren over Oudejaarsavond (184)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

De week stond nog een beetje in het teken van het nasputteren over Oudejaarsavond. Het lijkt al weer maanden geleden. Die klok. Die oliebollen. Dat vuurwerk. Gek wel. Toch is het echt pas één week 2018. Een jaar dat nu al verloren lijkt.

Youp van ’t Hek (2017)

Klare taal wachtte met ons vanuit Spanje online op “Youp van het Hek, met zijn grote bek”. Net als Freek de Jonge niet een cabaretier die haar kan bekoren. Maar ook van de “nieuwe vrouwen” (Kathinka, Sanne, Sara, Pauline en Kennie of Kenny) wordt zij niet blij. “Na Kaandorp was het wel einde verhaal.”

Mopperkont had Youp van ’t Hek als cabaretier afgezworen, nadat deze in 2016 tijdens de nacht van NRC in de Doelen slechts flauwe grappen debiteerde, “gelardeerd met een serie nare vloeken. Zijn vaak geestige columns in NRC” zal hij wel met plezier blijven lezen. En da’s dus toch nog iets. Lees verder Nasputteren over Oudejaarsavond (184)

Een lekkere vette, dikke druipkaars (181)

Terugroeien en vooruitmarcheren op ikjes en actualiteit

Volop kinderikjes weer vorige week, waaronder die van Sjef Schmiermann (what is in a name) over zijn kleinzoon van vijf die het over “cockporn” in plaats van popcorn heeft. Waar hadden we die ook al weer eerder gehoord? Oh, dertig jaar geleden.

Maar Klare taal vond het een leuk ikje met de alhier “bekende toevoeging: se non è vero, è bene trovato” en dat is waar, dan is hij best te pruimen. Het glimlachje heeft immers best ergens op het moede gelaat geflakkerd. Pawi merkte berustend op: “Kinderfeestjes van weleer werden opgeluisterd door biggetje vangen, zeepkisten maken, koekhappen en ezeltje prik. Nu dus door film kijken en een obscene grootvader die er een ikje over bedenkt.”

171127cockeringroad

De volwassen Mopperkont kwam prompt met een herinnering aan de Cockering Road (in Kent) op de proppen, gelukkig zonder plaatje.

Lees verder Een lekkere vette, dikke druipkaars (181)

Je behelpen met een huurvarkentje (180)

Teruggrijpen en vooruithuppelen op ikjes en actualiteit

Het dochtertje van Mayke Ruemkes heeft slechts zeven volgers op haar YouTube-kanaal. “Dat valt nog wel mee. Jezus had er ook maar twaalf”, zegt een klasgenootje. Een lief ikje van een trotse moeder, vond Pawi. Een geestig ikje met “al die bijbelkennis” vond Klare taal (waarmee ze een tikkie overdreef, het ikje bevatte maar één bijbels feitje).

Zoals we weten is de AVVLB de Algemene Vergadering van het Verbond van Leuke Blogeigenaren.

Ik had weinig tijd voor het bijhouden van mijn blog vorige week, want ik was bezig met het uitwerken van het verslag met actiepunten en wat verder ter tafel kwam van de AVVLB, die ik een week eerder in Brussel had bezocht.

Zoals we weten is de AVVLB de Algemene Vergadering van het Verbond van Leuke Blogeigenaren. Het is een bont gezelschap van mensen van hier maar ook uit verre warme landen en uit Amerika. Ze praten over gemeenschappelijke uitdagingen. Ze wisselen tips en nieuwigheidjes uit. Ze vertellen anekdotes, eten deftig maar ook friet. En ze gaan meestal al tijdens het toetje zingen. Tot diep in de nacht. En je weet hoe dat gaat, dan komt de cognac op tafel. In het algemeen is de sfeer uitstekend en je leert er veel van. Lees verder Je behelpen met een huurvarkentje (180)

Ik ben een dik mannetje (171)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Het hoogtepunt van de vorige week, laat ik er maar meteen mee van start gaan, was de jaarlijkse reageerdersbarbecue, ditmaal gehouden in Utrecht of all places. Deze lokatie, uitgekozen door Heer Rozenwater, weerhield naar schatting een fiks aantal reageerders om mee te doen. “Utrecht? De man is mesjokke. Ik lees er dan wel over in het intro of wellicht in een eigen draad.” zei Mark (aka TimmerArk) er bijvoorbeeld van. En dat klopt.

Maar ook bij Kraantje Lek aan het Overveense duin of op de Pier in Scheveningen hadden we deze reageerder waarschijnlijk niet mogen begroeten. “Iedereen kent elkaar al behalve ik” zei het arme ikje immers, “en ik ben momenteel maatschappelijk het minst geslaagd van jullie, en ten aanzien van mijzelf. Ik ben een dik mannetje dat nog nauwelijks iets aanpast behalve mijn crematoriumpak, welk misschien toepasselijk is.”

Lees verder Ik ben een dik mannetje (171)

Een geschreven bitterbal (170)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De reden dat ikjes zo populair zijn onder expats is “de band met ons lieve vaderlandje.” Een ikje is “een geschreven bitterbal of stroopwafel als het ware.” Dat schreef vorige week op een belendend blog de beroemde DSR, ofwel De Schrijvende Rechter, al sinds jaar en dag de belangrijkste ikjesbeoordelaar van het land. Hij is er een tijdje tussenuit geweest, maar is de afgelopen weken aan een ijzersterke comeback bezig. Zie voor een overzicht van zijn vroegere werk dit verzamelblog.  

Het is een keischerpe constatering. De ikjes lijken in Nederland zelve weinig opzien meer te baren. Je ziet ze niet bij Jinek voorbijkomen. Die praat liever met Geert Wilders over zijn poezen. En je ziet ze vrijwel nooit figureren op Twitter. Als ze al worden getweet door een enkele overgebleven ikjesfan, dan leidt het niet tot discussie en al helemaal niet tot #ophef. Saai.

Lees verder Een geschreven bitterbal (170)