Anders in Wonderland: de Long List (1)

anders54Het fotoboek “Anders in Wonderland” vordert gestaag. Auteur, muzikant en levensgenieter Anders Paulson meldt ons vanuit zijn woon- en werkplaats annex studio en atelier op de Filippijnen dat een eerste proeve al binnen een maand of drie realiteit kan zijn, eerst op internet, maar snel daarna ook gedrukt op hoogwaardig papier. Een stuk of vijftig prentjes moeten het uiteindelijk worden. Prentjes die “zeggen wie ik ben“. Lees verder Anders in Wonderland: de Long List (1)

Advertenties

Mopperkont fietst door Maleisië

1. Een onrustige nieuwjaarsnacht in Melaka

Kaart van Maleisie
Malaysia met een piepklein stukje Thailand, Wikimedia Commons

Januari 2011 – De winters in Nederland mogen dan minder koud geworden zijn, het blijven lange maanden, waarin de zon zich weinig laat zien en je alleen moed put uit de zekerheid dat het ooit weer lente zal worden. De voorafgaande vier jaren ontvluchtte ik de Hollandse winters steeds door in Thailand te gaan fietszwerven. Ongeorganiseerde reizen, waarvan alleen de vliegreis vaststond en de rest ter plekke moest worden ingevuld. Ik was twee jaar eerder een paar dagen in Kotha Baru, de meest noord-oostelijke plaats in Maleisië om een stempel in mijn paspoort te laten zetten en daarna weer een maand in Thailand te mogen verblijven. Ik vond het leven daar even aangenaam als in Thailand. Toen ontstond het idee om twee maanden in Maleisië te gaan fietsen. Lees verder Mopperkont fietst door Maleisië

Een sluier los in de wind

1. Een sluier los in de wind

Ze haalt haar handen even door een teiltje water op de grond, schudt ze af en komt –haar handen drogend aan haar schort- naar me toe. Ik sta aan het hek van haar erf en wil vragen waar de camping is, die we aangekondigd zagen op een kleurrijk bordje aan de kant van de weg.

Ze spreekt geen Frans en gebaart dat ik even moet wachten. Ze roept iets naar huis en vrij snel komen twee andere vrouwen aangelopen, allebei net zo traditioneel gekleed als zij. Lange gewaden, sluiers die alleen hun gezichten vrijlaten. Een van hen is niet alleen oogverblindend mooi, maar spreekt ook nog, naast Marokkaans, vloeiend Frans en Engels. Ze legt uit dat er geen camping is, maar dat we zonder problemen kunnen overnachten naast die moskee daar, vlakbij. Het is daar rustig, er is daar geen gevaar. Geen probleem. Pas de problème, no problem. Soyez tranquille. Lees verder Een sluier los in de wind

’s Avonds bij de opgewarmde pasta een biertje (8)

1. Pisvlek

Op Wieringen dachten ze nog steeds op een eiland te wonen, zelfs nadat het in 1924 aan de rest van Noord-Holland was vastgeplakt. Een slag apart, Enakskinderen die het leven hun wil opleggen, zo zagen de bewoners zichzelf het liefst. Buitenstaanders viel vooral de grote, geeluitgeslagen tanden op, nog verder uitstekend dan in de rest van de provincie.

Wieringen_wapen.svgIn 1918 had de komst van de gevluchte Duitse kroonprins Wilhelm de genenpool tijdelijk verrijkt, maar eenmaal afgesneden van de zee hernam het door inteelt ingezette verval van de dorpelingen onmiskenbaar zijn loop. De lange, slungelige armen stonden naar de netten en het zeilgetouw, maar waren ongeschikt voor de bollen, laat staan dat ze gedienstig konden zijn in een stoomfabriek. Wieringen was verzand geraakt in de nieuwe tijd. Lees verder ’s Avonds bij de opgewarmde pasta een biertje (8)

Veel lieve kinderen

1. Het sterfbed van mijn moeder

“Hoe weten ze dat?” vroeg ik aan mijn jongste broer toen hij ’s avonds belde dat Ma op sterven lag. Hij lichtte zijn familie in over het naderende einde. Niet iedereen was in de buurt, maar hij en de oudste twee (van de zes) kinderen wel.

“Ze zien lijkvlekken”.

Die nacht had ik dienst, een van onze patiënten lag in kritieke toestand op de IC. Het is met die diensten altijd een soort Russische Roulette, word je gebeld, wanneer en waarover? Is het nodig om direct naar het ziekenhuis te gaan? Zo’n soort telefoontje verwachtte ik.

Maar dit telefoontje overrompelde me. Lees verder Veel lieve kinderen

Sprong in het heelal (3)

1.Wel liefdevol gemaakt, niet liefdevol ontvangen

Lettertje ten voeten uitGroningen, 1952 Ik was 6 en moest naar de lagere school. Moeder was blij, want op de Gereformeerde kleuterschool waren er behalve ik alleen maar synodale kinderen geweest. “Daar kun je geen vriendjes mee worden,” had ze gezegd. Dus nu naar een school die strenger in de leer was: een artikel 31 omgeving met goede meesters en juffen. Dat was vertrouwd volk, want die zagen we ’s zondags twee keer in de Noorderkerk. Mijn ouders waren in de Gereformeerde kerkscheuring van 1944/45 meegegaan met prof. Schilder, oftewel ze waren “gereformeerd onderhoudende artikel 31” scheuringgeworden. Ik ben na mijn geboorte dan ook niet “verondersteld wedergeboren” gedoopt. Ik moest het zelf maar zien te rooien, dat wedergeboren worden.

Religie maakt meer kapot dan je lief is. Onder andere ons gezin.

Religie maakt meer kapot dan je lief is. Onder andere ons gezin. Later heb ik me, zo gauw dat kon, onttrokken aan de gemeenschap der Kerk. Ik had gemeenschap met een meisje gehad, dat smaakte naar meer en gaf ook meer voldoening, zodoende. Lees verder Sprong in het heelal (3)

De hoefbekapper en het Kerstlammechien

kerststerKerstnacht, drie uur ‘s ochtends. Gebons op de deur.‘Hoefbekapper, koom’n! D’r leg ‘n lammechien schauw!’. [in stuitligging – DSR]

De hoefbekapper werd grommend wakker en vloekte zachtjes terwijl hij zich langs zien wief werkte om de bedstee uit te komen. Hij rilde toen zijn voeten de koude tegels raakten. Drie minuten later zat hij in een motorzijspan, zijn adem afgesneden door de ochtendkou.

In een afgelegen schuur achterop het erf wierp een walmende olielamp een schamel licht, terwijl de wind rondhuilde.Twee knechten en de Boer stonden met stuurse gezichten rond een lammerend ooi. De knechten begroetten hem met een kort ‘heui!’. Bij de grootsige Boer kon er zoals gewoonlijk nauwelijks een knikje vanaf. Dit wekte bij de hoefbekapper altijd wrevel. Het was een gebrek aan erkenning, waartegen hij als agro-veterinair dienstverlener, zoals hij in het telefoonboek stond vermeld, nochtans machteloos was.

Lees verder De hoefbekapper en het Kerstlammechien

Appie en de hoefbekapper

smidDit is een spannend verhaal geschreven door DSR op verzoek van Apiedapie, d.d. 25 november, 2014, 11:54. Het verzoek luidde als volgt:

“Ik durf het bijna niet te vragen, DSR, maar ik zou graag willen dat die rauwe hoefbekapper het jongetje ergens op een hooizolder, of beter nog in een donker schuurtje, inwijdde in andere geheimen des levens. Zodat we lekker kunnen griezelen. Zou dat kunnen, denk je?”

Zitten jullie allemaal klaar? Hier komt het verhaal! 

De hoefbekapper had de hele dag gewerkt. Het was niet meegevallen. De dikke bolle was in een pestbui geweest en het was een hele toer geweest om ‘m in bedwang te houden.

Zijn rug voelde klam van het zweet, en het was alsof er aan het puntje van iedere baardhaar een druppeltje prikte.

Lees verder Appie en de hoefbekapper

Ik had de juiste afslag genomen (20)

 1. Ik ben blank vuil

blue-eyesIk ben blank vuil. Ik ben een tweede-generatie WOII slachtoffer. Mijn moeder zat in een concentratiekamp.

Mijn beide ouders rookten ten tijde van mijn verwekking. Mijn vader was een alcoholist. Ik was bedoeld om het huwelijk te redden. Dit is niet gelukt. Mijn geboorte had op 12 januari 1966 moeten zijn maar het werd Kerstmis 1965. In tegenstelling tot mijn broer ben ik geboren met een televisie in huis. Zwartwit.

 2. Ik ben geboren met een burnout

Ik ben geboren met een burnout. Ik ben blank vuil en ben er trots op. Maar het is niet iets waarvoor ik gestudeerd heb. Het was geen keuze. En trots is eigenlijk niet juist. Ik ben het gewoon. Je bent toch niet trots om geboren te zijn? Spijt. Dat kan. Of boos. Maar dat zijn emoties, en die heb ik niet in overvloed.

Lees verder Ik had de juiste afslag genomen (20)

Het Geloof (onvoltooid feuilleton van De Schrijvende Rechter)

Eerste Boek – Niet zonder tegenzin

Het is niet zonder tegenzin dat DSR de schrijfpen ter hand neemt om op herhaaldelijk en bijna intimiderend verzoek van Heer Rozenwater enige gedachten omtrent zijn geloofsleven aan het papier toe te vertrouwen. Zucht.

Hij weet immers dat het Heer Rozenwater nooit erg genoeg kan zijn en alles wat DSR prijsgeeft, tegen hem zal worden gebruikt door deze, naar hij zelf denkt, ongelovige zeloot met bekeringsdrang, die Saul van Tarsus op de onverbiddelijkste manier navolgt. (Zijn Paulus-moment zal ongetwijfeld komen, ooit, wanneer de weg naar Damascus weer is vrijgegeven. Ondertussen zitten wij er maar mooi mede.) Zucht.

Voor het geloof, of wat Heer Rozenwater daar zo graag voor door wil zien gaan – ‘t zal hem nog tegenvallen – moeten we terug naar de jeugd van DSR.
gereformeerd wandelen Lees verder Het Geloof (onvoltooid feuilleton van De Schrijvende Rechter)