Oftewel: Hier Kan Uw Kop Staan (HKUKS).
Photo: (c) 2014 APDP
Kannie wachten op volgende maandag (90)
“DSR vroeg zich om 12h59 af “Heeft iemand wel eens geprobeerd zijn adem in te houden tijdens de Dodenherdenking?”Het antwoord komt vast volgende week.” Dat schreven wij exact een week geleden. Het antwoord is niet gekomen. Wel een hele hoop meer: ikjes, besprekingen van ikjes, reacties, kunst en kunstkopjes, een nieuwe aflevering van een seksverhaal – geschreven door een vrouw dus kei-opwindend – en een mededeling van het management.
Geniet er dus van. Zolang het nog kan.
Dat komt allemaal aan de orde in dit 90e weekoverzicht, waarmee wij de vorige week afsluiten en de nieuwe beginnen. En er komen er nog tien (schrijve: 10); bij de honderd houden we ermee op. Geniet er dus van. Zolang het nog kan. “Hè, kannie wachten op volgende maandag.” schreef ons beste paard van stal, Luvienna immers. En zo is het, en hier is het. Nog wel. Lees verder “Kannie wachten op volgende maandag (90)”
Ik ga slapen, ik ben moe, sluit mijn beide oogjes toe (89)
Ellende alom. Vluchtelingen, Joost Zwagerman, Felix Rottenberg, rolstoelen in het Rijksmuseum zonder kussentjes, groene knolamanieten die de kop opsteken, en een graf dat geruimd wordt door de gemeentelijke dienst Onderhoud Openbare Ruimte en Afvalverzameling. Het valt allemaal niet mee. Het meeste komt echter op de pootjes terecht, het een wat sneller dan het ander. Ga maar slapen, je bent moe en sluit rustig je beide oogjes toe. Dit kalmerende versje, dat ook blogbaas dezes in zijn kinderjaren ’s avonds voor het slapen gaan met zijn moeder zong, moge daartoe als begeleiding dienen. Lees verder “Ik ga slapen, ik ben moe, sluit mijn beide oogjes toe (89)”
Oh, Gij IJdeltuyt? U slaat de toets te vroeg (88)
“Waarom vinden mensen het zo leuk om te vertellen welke pagina’s men op het net bezoekt? (…) Oh, lieverd, we moeten snel verder, anders lopen we het risico in het intro genoemd te worden. Aan mijn positioneringsdrift zitten wel degelijk pijngrenzen.” Onze reageerder uit de Filippijnen, Riverside Blues (RSB) deed verwoed zijn best om uit het intro te blijven. Het is niet gelukt. Want we pikken zoals bekend alhier de krenten uit alle lezersreacties van de afgelopen week en trappen daarmee de nieuwe week af met een fijn bijelkaar geschreven lopend verhaaltje en wat plaatjes en videos die voorbij kwamen. Het is niet anders, live with it. Lees verder “Oh, Gij IJdeltuyt? U slaat de toets te vroeg (88)”
Dreggen naar diamantjes in ikjesdrek (87)
Ikjes zijn rare dingen. Het zijn lezersanekdotes, maar zo’n anekdote moet wel aanspreken. En wat de een aanspreekt, daar moet de ander van gapen. De NRC-ikjesredaktie bedient beide doelgroepen. Neem nou zo’n standaardgrapje van ene Michiel, die een lang verloren kennis begroet met „Nee maar, jij hier. Ben je het zelf of ben je je zus?” Bettina Buissink, die de uitspraak zo opmerkelijk vond dat ze het naar de krant stuurde, sprong een gat in de lucht, trakteerde familie en collega’s op gebak met slagroom, want ze stond in de NRC. Gedrukt nog wel. En op de site. Maar NRC, oh NRC, wil je nou echt zo je krant vullen, ook al is het dan “maar” op de achterpagina? De Schrijvende Rechter (DSR) die op de NRC sinds jaar en dag zijn dingetje deed, en nu al weer zo’n 87 weken hier, oordeelde echter opmerkelijk barmhartig: “Een Ik-je dus waarin de inzender zichzelf onbedoeld te kakken zet – het zijn de diamantjes in de Ik-jesdrek. Complimenten aan de redactie voor het opdreggen. Eindoordeel: 8+ (zegge: achtplus)”. Lees verder “Dreggen naar diamantjes in ikjesdrek (87)”
Er is iets gebeurd! Wat? Iets gevaarlijks (86)
Er is iets gebeurd! Wat? Iets gevaarlijks. Waar? Ergens in de Randstad. Zijn er gewonden? Daarover berichten we later. Is het een aanslag? Valt nog niets over te zeggen. Is er iets meer bekend? Op dit moment nog niet. Is het wel nieuws dan? Jazeker, een flard, maar het is nieuws.
Met deze developing story – geplaatst door pawi – werd vorige week een breaking news serie zonder weerga geopend. Verslaggevers berichtten over verontrustende ontwikkelingen vanuit het hele land. Heer Rozenwater was ooggetuige van erge dingen op Sales Amsterdam. Blogbaas dezes hoorde knallen tijdens het jaarlijkse Vuurwerkfestival op Scheveningen (overigens met een glaasje champage en een toastje gerookte eendenborst in de ene hand en zijn geliefde aan de andere hand; beiden zielstevree op het dakterras van museum Beelden aan Zee). Timmerark meldde een burenruzie op de oude Osdorperweg. Lees verder “Er is iets gebeurd! Wat? Iets gevaarlijks (86)”
Ik had je niet herkend met kleren aan (85)
We krijgen een nieuwe collega. De afdeling komt bijeen voor een voorstelrondje. Als een van mijn collega’s haar naam hoort, zegt hij verbaasd: „Ben jij het echt? Ik had je niet herkend met kleren aan!” Iedereen, inclusief de nieuwe medewerkster is even met stomheid geslagen. Mijn collega vervolgt haastig: „We hebben vroeger samen gezwommen!” Met dit ikje van Miriam Wesselink, geplaatst in de NRC-ikjesrubriek, kon onze week niet meer stuk. Want wij kennen Miriam. En jullie ook toch?
Onze Ilona las voor uit eigen werk uit vervlogen tijden: “Ons veganistenclubje, bestaande uit een tiental dames, kent sinds kort ook een mannelijk lid. Peter Janssen. Zelfde leeftijd, zelfde souplesse. Kortom; een onopvallende verschijning. Een uur in de week. Iedere dinsdagavond van zeven tot acht uur werken we hard aan onze conditie. Als ik later in de week in de bus stap word ik hartelijk begroet door een mij op het eerste gezicht onbekende heer. Plots begint het me te dagen: Peter Janssen! „Ha, die Peter”, roep ik enthousiast, „ik herkende je niet met je kleren aan!” De impact van mijn woorden wordt me duidelijk als iedereen me plotseling aanstaart.” Lees verder “Ik had je niet herkend met kleren aan (85)”
De Ultieme Top 10 Tegen Wespen
Nee, dat vinden we niet prettig. Die teringzoemers om je heen, net als je lekker aan je appeltje begint, je ijsje, een picknick buiten … Ik heb volwassen mannen krijsend naar binnen zien hollen, de gedekte tafel de gedekte tafel latend.
“Rustig blijven, dan doen ze niks!” was hun raad. Ik bleef dus moedig staan en werd in mijn hoofd gestoken.
Zelve heb ik een jeugdtrauma opgelopen als zesjarig jochie aan het Uddelermeer, waar de volwassenen vrolijk lachend naar me keken, terwijl ik voor mijn leven rende. “Rustig blijven, dan doen ze niks!” was hun raad. Ik bleef dus moedig staan en werd in mijn hoofd gestoken. De gillen van ontzetting en de kring van ineens wèl bezorgde volwassenen om me heen hebben dit voorval in mijn geheugen gegrift. Lees verder “De Ultieme Top 10 Tegen Wespen”
Windows 10, Jon Stewart, een polstasje en andere belangrijke dingen (84)
Weten we het nog? Polstasje verloren in het smoezelige urinoir van een benzinepomp en dat vervolgens weer teruggekregen dankzij de familie Advocaat uit Twente ten koste van een urendurende omweg vanuit romantisch Venetië via Toscane naar Pisa en omstreken, en toen ook weer terug, want het was een omweg. Het polstasje was het gesprek van de dag vorige week.
Daarnaast kregen we nuttige tips om echt zorgeloos van Windows 10 te genieten. Jon Stewart nam afscheid, maar hij komt vast weer terug. En, tja, een zootje ikjes met dito commentaren. Dat en misschien nog wel meer komt allemaal in bod in dit nieuwe weekoverzicht. het 84e alweer. Een unieke reeks mogen we wel zeggen. Alom gewaardeerd en nog steeds met stijgende bezoekersaantallen, mogen we WordPress stats althans geloven en waarom zouden we niet. Lees verder “Windows 10, Jon Stewart, een polstasje en andere belangrijke dingen (84)”
Ze bestaan nog, goede mensen (83)
Ze bestaan nog, goede mensen. Of normale. We zijn al zo gewend geraakt aan de slechterikken, de voordringers, de botterikken, de stelerds, de graaierds, dat we mensen die normaal doen flessen wijn en pakken bonbons geven. Zoals vorige week, toen A. Dapie met hartsvriendin tevens lekker kippetje onderweg was naar het zonnige zuiden en pardoes …. in het pissoir van een smoezelig tankstationnetje langs de snelweg zijn polstasje met paspoort, rijbewijs, bankpasjes en een hele hoop contante euro’s liet hangen. Pas een uur later, over de grens in het vakantieland, kwam hij erachter. Auto gekeerd, teruggereden, en natuurlijk niks meer. Lees verder “Ze bestaan nog, goede mensen (83)”
Bas van Vuren, aangenaam 