Heimelijk verliefd op mijn tandarts

Een nonchalant samenspraakje met Appelvrouw hier op het vkblog groeide uit tot levensles. Aanleiding: haar waterpik. Een beginnende onvoltooide romance kwam ineens terug. Waarom heb ik het toen niet doorgezet? Kwistetnie. Nu wel. Zelfkwelling. Mooi toch? Ik houd daar wel van, een beetje zelfkwellen op zijn tijd. 

 Apiedapie 03-12-2010 14:36

Indrukwekkende artillerie! Ik doe het gewoon met een tandenborsteltje en parodontax, die lekkere zoute tandpasta. Echt stralend witte tanden heb ik niet, volgens mijn tandarts (waar ik heimelijk verliefd op ben) gewoon de natuur en niet erg, heeft ze zelf ook.Zo’n waterpik nooit geprobeerd, maar volgens mij kan ik ook zelf heel erg hard spoelen, van links naar rechts, dat de wangen er van opbollen en het dan zo keihard in de wasbak uitspugen dat het spat. Zonder hulpmiddelen. Puur natuur. Ook goed voor de wang- en tongspieren. Handig als het toch ooit nog iets met die tandarts wordt.

Appelvrouw 03-12-2010 15:06

@ Apiedapie,
Tsj… tongspieren voor als het nog iets met de tandarts wordt? heb jij ook een vrouwelijke of heb je liever een man?
Ik hou mijn tongspieren voor praten en eten in conditie, en natuurlijk de salmiakballen van Napoleon, maar verder niet hoor.

Apiedapie 03-12-2010 21:44

@Appelvrouw, ik heb een vrouwelijke tandarts, en nog een hele mooie verrukkelijke sexy ook, toch heel naturel, en maar een beetje flirtend. Een feest elk half jaar. Zo jammer dat ik altijd binnen tien minuten weer buiten sta. Bijna hadden we een afspraakje, paar jaar geleden, maar er kwam iets tussen. En nu kijken we elkaar alleen maar verliefd aan, wachtend op een volgend leven.

 03-12-2010 22:26

Apiedapie,
Aha… naturel is fijn.
Ga jij elk half jaar? Ik maar eens in de 13 maanden, of 14.
Dat afspraakje ging zeker niet door omdat je niet goed gestookt had!
Weet je zeker dat ze jou aankijkt en niet je tanden?

  Apiedapie 03-12-2010 23:58
Appelvrouw, ze kijkt altijd eerst heel goed naar mijn tanden, het is een vakvrouw zonder weerga. Maar af en toe kijkt ze me ook onderzoekend in de ogen, en dat is niet nodig voor een gebit. Vervolgens als het klaar is, en ik opgelucht weer naast de stoel sta, aarzelt ze, vraagt nog een vraagje hier of daar, bloost ook (of verbeeld ik me dat, ik zelf bloos in ieder geval wel), en dan, nou ja, dan schudden we elkaar de hand, ze heeft een heel fijne hand, en we gaan uiteen.Een keer hebben we telefoonnummers uitgewisseld en afgesproken op Amsterdam CS, voor na haar dienst, maar toen kwam er iets tussen, en ik moest het afbellen. Ik dus. Niet zij.Ik denk dat zij zich inhoudt omdat de assistente erbij is, en ze de schijn voor haar collega wil ophouden dat ik gewoon maar een patient ben. Ik ben meer voor haar. En zij voor mij. Toch wordt het niets, want ik vind het een eng idee om met een tandarts te gaan.
 Appelvrouw 04-12-2010 10:31

@ Apiedapie,
Nu volgt er een romance
Wijs haar op dit blog… onder het mom van advies over de waterpik (of netjes: monddouche). Je weet nooit!
Een blozende man is verlegen, dat legt een drempel. Als je haar telefoonnr nog hebt kun je het toch nog eens proberen?
Maar zelfkwelling is ook wel lekker, nu snap ik waarom je twee keer per jaar gaat en niet eens per jaar.
Ook al is ze tandarts, ze is ook vrouw, en een blozende vrouw die jou doet blozen en diep in de ogen kijkt en verlangen opwekt, en angst.
Heerlijk, naar zo’n tandarts, maar dan een manlijke, wil ik ook wel twee keer per jaar.

Appelvrouw’s blog over de waterpik staat hier.
 
Advertenties

Neuken op kop – om te kijken hoe het moet

De cijfers van mijn eerste maand bloggen wijzen het uit: neuken in de titel scoort. Een goede tweede is het “naakte meisje in het zand” (met foto). Wat is het toch dat we zoeken? Is de menselijke geslachtsdrift dan zo sterk en – kennelijk – zo onderdrukt in onze samenleving, dat zodra we in beslotenheid mogen en kunnen bepalen wat we willen zien … thuis of op het werk … het op de naakte .. eh … illusie uit draait? Wat zoeken al die visitors nu precies op die pagina’s die ze van me aanklikken?
 
Hetzelfde als ik elders vermoedelijk. Ik klik ook zo af en toe op opvallende titels, uit verveling, uit de wens tot vermaak, om verrast te worden, even voor wat ontspanning, of juist spanning, of zoals sommigen zeggen: om lekker te gnuiven en te gluren bij de buren
 
Heel vroeger was het ongepast om te lang in de hoek van de grot te kijken waar zich intieme taferelen afspeelden. Zie de gedegen maar hitsige naslagwerken van Jean M. Auel over de platkoppen. Gaf niet, want jij kwam later ook wel aan je trekken. Neem ik aan. Anders waren wij er niet geweest.
 
Kijken is dan ook vermoedelijk – onbewust – kijken hoe het moet. Hoe anderen het doen. En dat vergelijken met hoe jij het doet of hoe jij het zou kunnen doen. We zijn nooit te oud om te leren, nietwaar? Onbewust. Want een zeventigjarige opa die zich aan een “nat kutje” van een zeventienjarig meisje vergaapt, heeft daar vermoedelijk in de praktijk niks meer aan. Tenzij hij Berlusconi heet natuurlijk.
 

het meisje waarmee berlusconi het niet heeft gedaan
 
Vroeger bekeek je met kloppend hart de beduimelde ‘vieze blaadjes’ die je vader achter de bank had verstopt. De Lach, de Candy, de uitklapplaten van de Panorama. En later ging je natuurlijk de Playboy lezen vanwege de verhalen (die er ook in stonden).
 
Op televisie was het in mijn jeugd behelpen. Ik kan me eigenlijk alleen de oudejaarsavond op de duitse tv herinneren. De Braziliaanse borsten die je na middernacht op het ZDF-feest mocht bekijken. Met de hele familie en de buren. Maar daar moest je het dan weer een heel jaar mee doen.
 
Toen kwamen de videotheken op, hun omzet werd grotendeels behaald in de avonduren dankzij mannen met lange regenjassen, hoe zou het nu met ze gaan?
 
Langzamerhand kwamen er de betaalde en onbetaalde sexkanalen, en ’s avonds na middernacht zapte mannelijk nederland langs de belmeisjes. heerlijk! Je kon via de telefoon op aanvraag smerige taal horen, en lekker ‘samen’ klaar komen. Ja hoor! En boven lagen de vrouwen van die mannen in het echtelijk bed. Illusies. Verveling. Luiheid.
 
En nu is er dan dus het internet. En er is niets nieuws onder de zon. Websites met porno, of gewoon naakte meisjes hebben de meeste hits. Chatrooms gingen in het begin vooral over ‘age sex location’, en waren de voorlopers van de gespecialiseerde dating-sites van vandaag de dag.
 
We leven niet meer in grotten. We hebben lagen van beschaving over ons heen gekregen. We hebben regels en gebruiken. We zijn met heel velen. Onze communicatiemiddelen worden steeds beter, sneller, intiemer en persoonlijker. Waar gebruiken we ze voor? Vooral om nog altijd in die hoek te kunnen kijken. Om te kijken hoe het moet. Het komt dus wel goed met de mensheid.
 
Ik hoop dat ik niet al teveel klikkers heb teleurgesteld.
 
Ok … vooruit dan maar!!! Omdat jullie het helemaal tot hier hebben volgehouden: een plaatje van een meisje dat ik mooi vind. Wel aangekleed natuurlijk. Ik ken haar niet. En ik wens haar alle goeds in haar carrière. Zij is mooi. Zoals zoveel mensenkinders.
 
 

polie polie

Allerzielenfile

Wat zal ik doen voor allerzielen
weer zo’n tragikomisch versje pielen
of een gevoelig stuk voor hen die mij ontvielen.

Voor wie zal ik vandaag in stilte knielen
hij wordt helaas zo lang
mijn allerzielenfile.

flamingo

(Voor mijn moeder, voor mijn beide oma’s, mijn beide opa’s, voor mijn lievelingsoom, voor een lievelingsoudtante (zus van mijn oma die als mijn oma voelde), voor de vriendin van mijn vader, nog een lievelingsoom (eigenlijk overbuurman, hij zei altijd dat “Apie nog eens in de krant zou komen ..”), voor de vader van mijn ex, voor de man die mij geholpen heeft om op het Licht te vertrouwen, wat dat dan ook is, en waar dat dan ook maar zit, voor John Lennon, ja, en zelfs voor Lady Di (weet nog steeds niet waarom ik toen zo moest huilen).

De file wordt langer en langer en langer en langer en langer. Ze zouden dit allemaal hebben gewaardeerd, hebben geen van allen ooit iets anders dan opstellen van mij gelezen, of zelfs helemaal niets. Tenzij er wifi in de hemel is en ze hebben kunnen inloggen. Hopen dat ik dit bericht over precies een jaar letterlijk kan kopiëren en opnieuw plaatsen, zonder updates.)

Header image: “Lesser Flamingo” by Nikunj vasoya – Own work. Licensed under CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons – http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Lesser_Flamingo.JPG#/media/File:Lesser_Flamingo.JPG

Mist

 
 
 
  
Mist
 
Vanochtend dikke mist.  In mijn hoofd. En buiten.
Even niet meer weten waar het naar toe gaat.
 
Relatie.
Werk.
Auto in de reparatie.
Paswoord van google doet het niet meer.
Wc-papier op.
 
En buiten grijze nevels waar je ook niet doorheen kunt kijken.
 
Je kunt alleen maar vertrouwen dat alles er nog is. Het bekende.
 
Omdat je het met je verstand weet.
 
Mist is niet erg. Mist hoort erbij. De sluier trekt weer op en het leven gaat weer door.  
 
Zo meteen.
 
Toch?
 
 

Ik wou dat die afwas

Zegt er nog iemand ‘de vaat’ in Nederland? De vaat doen ? Samen met tegenstribbelend broertje of zusje altijd een dagelijks corvee. Ruzie wie mocht wassen en wie mocht drogen. En later toen we groter werden een slagschaduw over etentjes en feestjes. Die spanning! Zouden de gasten aanbieden om de vaat te doen, voordat ze al dan niet dronken in hun autootje tolden?  En zouden ze het aannemen als je voor de vorm zei ‘Ben je gek, joh, die doen wij wel, morgenochtend! Laat lekker staan, nee echt!’. De doffe ellende als ze dan inderdaad opgelucht het huis verlieten. En omgekeerd, de spanning als je zelf op visite was, of je het aan zou moeten bieden, hoe je het zou zeggen, wanneer, en of ze het zouden accepteren. Wat is eten en feesten met vrienden nu saai geworden. Want de komst van de afwasmachine heeft aan die spanning voorgoed een einde gemaakt. Aanbieden om de machine in of uit te ruimen is toch echt iets anders.
 
 


 
 
Door omstandigheden leef ik nu al weer een klein jaar zonder. De ouwe was kapot, een nieuwe werd uitgesteld.  En hoe vreemd het ook klinkt, ik wil niet anders meer. Niets is zo rustgevend als lekker met je handen in het hete sop te spelen, op zoek naar een verloren mes, intussen aan niets of juist aan alles denkend.  Niets is zo bevredigend als de smurrie uit de gootsteen te spoelen, nog even met een vaatdoek  de sopresten eruit, kraan erover, hopla: schoon!
 
 


 
 
Ik leer ook van mijn afwas. als je het elke dag doet, is het een snel, prettig karweitje. Maar als je het dagen laat staan, dan wordt het een opgave. Toch weer die slagschaduw boven je bestaan. Je ziet de groeiende afwasbelt in de keuken iedere keer op weg naar de koelkast. Je moet er diep van zuchten en je neemt je voor om hem zo meteen ‘te doen’. Dat vreet energie.
 
Maar als je dan echt geen schoon glas meer hebt, geen schoon schaaltje voor de brinta, geen normale koekepan, en als je met een oud zilveren gebaksvorkje van je oma’s servies in je aardappelen moet prikken, dan zit er niets anders op. Met een diepe zucht begin je eraan en … he … wat gek … het is eigenlijk prima. Vanaf het eerste bord. Het is rustgevend. En het is toch weer zo gedaan.
 


 
 
Meteen maar doen, al die dagelijkse taakjes, dingetjes, belletjes, opruimerijtjes. Hoe sneller je het allemaal wegwerkt, of het nou de afwas, de administratie of dat vervelende telefoontje is, hoe zenner je bent. En hoe beter je kunt concentreren op waar het in het leven echt om gaat. Wandeling door de duinen. Winkelen zonder doel. Muziek luisteren. Goed gesprek met een vriend. Echt naar een ander luisteren.  Een bloggie schrijven. Niet gehinderd door dat knagerige gevoel van: ik! wou! dat! die! afwas!
 

Wat ik leer van meeuwen

Ik leer veel van meeuwen. Ze zijn er gewoon. Elke morgen weer zitten ze op de klif. Te kijken of er iets te eten is. Te kijken of er geen onraad dreigt. Te kijken of er wat te paren valt.

 Ze vliegen op. Laten zich door een luchtstroming ergens heen voeren. Alleen maar bijsturen, gebruik makend van de juiste wind. Waar dat heen is? Ze zien wel. En dan gaan ze weer op een andere rots zitten. Een schutting. Een paal. Het strand. Ze gaan gewoon ergens anders zitten. En kijken dan weer: eten, gevaar, liefde. meeuwzit

Ik zal het nooit echt zeker weten, maar ik denk niet dat ze zich zorgen maken. Dat ze een rothumeur hebben. Klagen over iets dat gisteren is gebeurd. Of bang zijn voor iets dat misschien vandaag gaat gebeuren. Zich afvragen waarom alles gebeurt wat er gebeurt. Ze zijn er gewoon.

Ze zijn gewoon.

Gisteren zag ik een grote zilvermeeuw met een krab. Da’s een hele maaltijd. Meer dan alledaagse kost. Meestal zijn het kleine hapjes hier en kleine snippertjes daar. Wat ie deed? Toestoten, pakken, niet laten vallen. En laag over de golven naar een veilige plek. Oppassen dat niemand hem zag. Half uurtje bezig geweest met openkraken en oppeuzelen. Kraaien op veilige afstand om de resten op te ruimen. Daarna? Snavel afspoelen in zee. En weer opvliegen. Dat was alles.

En vanochtend begon er weer een nieuwe dag. Van zitten. Kijken. Vliegen. Scoren. En doorgaan. Er gewoon zijn. Leven. Totdat het voorbij is er gewoon het beste van maken. Ik kan een voorbeeld nemen aan meeuwen.

 meeuwlucht