Bas van Vuren, aangenaam

“Kromme tenen, ingegroeide nagels, verknarste tanden en tot slot een onvervalste aanval van het schompetanus bij het lezen van dit Ik-je. Dor, houterig, ijdel, humorloos, pretentieus, clichematig – een van de ergerlijkste Ik-jes ooit.”  

Het zal je maar gezegd worden. En toch behoren de eindoordelen van De Schrijvende Rechter (DSR) tot de meest geliefde eindoordelen op het internet, elke dag weer, al jaren lang, en het lijkt wel of het nooit ophoudt. Ook deze week gaan wij genieten van de eindoordelen en het bloemrijke taalgebruik van de bekendste internetrechter van Nederland en de rest van de wereld.

De Schrijvende Rechter, die onduidelijke zaken uitspookt in de nachtelijke uren sinds hij zijn baan als schoonmaker in een herenkapsalon te Brussel kwijtraakte, schrijft de oordelen over de ikjes exclusief voor de lezers van deze site dagvers, elke werkdag rond een uur of twee. Ikjes zijn anekdotes die worden aangeleverd door lezers van de NRC. Vroeger kon men op de NRC-site reageren, nu gebeurt dat hier.

DSR neemt geen blad voor de mond: “Kwaadsappige stuiterbal dat je d’r bent!” roept hij bijvoorbeeld zonder aanziens des persoons als iets hem niet bevalt.

Wij van deze fansite plaatsen de eindoordelen en de discussie daaromtrent, maar zijn ons er terdege van bewust dat niet iedereen gediend is van het aandachtsorgeltje dat zelden serieus ingaat op weerwoord, en daar nog trots op is ook.

“Dat is mooi en leert de kleine rechters en rechterinnetjes in het land dat je in geval van misverstanden geduld moet betrachten, uitleggen en nog eens uitleggen, zonder dat je iets dat je niet (of wel) hebt gezegd hoeft terug te trekken” liet hij zich vorige week nog ontvallen. Enfin, het is een bijzonder en uniek fenomeen, en dat vastleggen voor het nageslacht, daar gaat het om.

Scrol nu gauw naar beneden en geniet van weer een lading nieuwe eindoordelen. Zeg ook rustig wat het ikje bij u zelve losmaakt. Hier mag het. Hier kan het. Doe het maar.

Of bekijk eerst de Eindoordelen van vroeger. Ze verdienen het.

Slijmerige ikjes, daar houdt internetbeul De Schrijvende Rechter (DSR) niet van. Als hij die ziet dan pakt hij een schep zout ter ontslijming en laat ze dansen. Net als hij dat als kleine jongen deed bij de palingen die hij van zijn oom Jan leerde roken.

Ook deze week gaan wij met volle teugen genieten van de eindoordelen over de ikjes. De controversiële internetrechter DSR schrijft ze exclusief voor de lezers van deze site elke werkdag rond een uur of twee in den middag. Ikjes zijn anekdotes die worden aangeleverd door lezers van de NRC. Vroeger kon men op voormelde NRC-site reageren, nu kan dat hier.

Genadeloos neemt DSR de ikjeskrabbelaartjes op de hak. “Een ‘fijn tuincentrum’, wat mag dat wel weer niet zijn. Worden de plantjes daar door de fijn-gereformeerde eigenaren soms met poppestront bemest?”

Waag het niet om het met hem oneens te zijn. Dat is “zeuremokken“. Of hij serveert je af met een “Ha. Daar laat je je even mooi in de kaart kijken, kwaaddenker van likmevestje!” Kortom, het is uitkijken bij De Schrijvende Rechter.

Wij plaatsen dit alles niet alleen vanwege het amusement en omdat we allemaal zoveel van de stuurse herenkappersbediende uit Brussel kunnen leren. Maar wist u bijvoorbeeld dat een asceet de tegenhanger van de hedonist is? Dat schudt hij tussen de bedrijven door ook nog even uit de mouw.

Nee, wij plaatsen en archiveren de Eindoordelen vanuit een diepgevoelde wens tot het verhogen van de algemene ikjeskwaliteit. De zwakke broeders- en zustersikjesschrijvers (m/v) in het land moeten er nou eens mee kappen. En zo niet, dan moet de redaktie eindelijk eens ophouden die tenenkrommende broddelwerkjes door te laten. Slechts de kwalitatief hoogstaandse ikjes blijven dan over. De ikjes zoals ze ooit waren bedoeld. Innovatief, in de hele wereld was er niets vergelijkbaars.

Slechts dan maakt de NRC kans op overleven. De voor het einde van het jaar geplande crowdfunding om de krant van de ondergang te behoeden moet vanuit een positie van sterkte – kwaliteitskrant, weet u het nog? – worden gevoerd. Geen bedelacties mensen! En ik zeg dit uit een diepe liefde voor v/h mijn lijfblad.

Ook DSRs tante Aal bij wie alles mag – chippies en ijs met slagroom en stapels stripboeken enzovoort – wil het zo. Niet dat ze ooit een NRC heeft ingezien, zij is meer van de Libelle en Margriet, maar de persvrijheid gaat haar aan het hart.

Scrol nu gauw naar beneden en geniet er van. Zeg ook wat het ikje bij u zelve losmaakt. Hier mag het. Hier kan het. Doe het maar. Het is voor het algemene nut.

Bekijk ook de Eindoordelen van vroeger. Ze verdienen het.

Of kijk naar een versje over de paling uit de gouwe ouwe schatkist.

Liefdewerk oudpapier is het. Al jarenlang bespreekt internetautoriteit De Schrijvende Rechter (DSR) de lezersikjes uit de NRC. Hoe onbaatzuchtig en maatschappelijk meelevend kun je zijn, zo vindt hij zelf. Waarmee DSR bedoelt te zeggen dat men hem allang een gratis abonnement op deze kwaliteitskrant had moeten aanbieden.

Wij van deze site zijn erg blij dat DSR ondanks zijn drukke werkzaamheden in een kapsalon voor hoogwaardigheidsbekleders in Brussel ook deze week weer – exclusief voor de lezers van dit blog – zijn eindoordelen gaat formuleren. Ikjes zijn zoals bekend anekdotes die worden aangeleverd door lezers van de NRC. Vroeger kon men op voormelde NRC-site reageren, nu kan dat hier.

“Een spekkig stukje, zelfgenoegzaam smorend in de ranzige reuzel“, zo schreef hij vorige week bij een wat minder geslaagd ikje. Toemaar, dan moet je wel moed hebben – of een blok voor je kop – om als lezer nog eens zo’n ikje in te sturen. De zwakke broeders en zusters haken af. En zo niet, dan worden hun flutselstukjes door de redaktie niet meer doorgelaten. Slechts de kwalitatief hoogstaandse ikjes blijven over. Dat – een verhoging van de algemene ikjeskwaliteit – is de strategische lange-termijndoelstelling van deze rubriek.

Scrol nu gauw naar beneden en geniet er van. Zeg ook wat het ikje bij u zelve losmaakt. Hier mag het. Hier kan het. Doe het maar. Het is voor het algemene nut.

Bekijk ook de Eindoordelen van vroeger. Ze verdienen het.