Damestasjes: wat er allemaal in zit en wat er eigenlijk uit kan

Hier zien jullie de inhoud van de tasjes van drie willekeurige, leuke vrouwen. Het zijn vrouwen van verschillende leeftijd en temperament. En ditto tasjes. Die vrouwen leegden hun tasjes spontaan ten behoeve van de wetenschap (prof. Beus, die hier in zijn blog op het Vkblog van 12 februari 2011 verslag van deed).

Deze slideshow vereist JavaScript.

Met alle begrip en zelfs liefde voor de vrouw in het algemeen, wil ik hierover graag een observatie delen. Als dat mag. En die observatie is dat ik zelf de dingen die je op de foto ziet niet meesjouw en toch heel erg gelukkig ben.

Ligt dat aan mij? Of aan de vrouwen (m/v, want ook mannen en heren kunnen handtasjes met zich mee slepen). Lees dus hieronder overal “(m/v)” achter “vrouw” of “dame”.

Deodorant: doe ik alleen ’s morgens, het busje blijft thuis.

Spiegel: ik kan overal in een spiegel kijken.

Kam/borstel: je hebt ook vingers.

Zakdoek: kan in de zak (zoals het woord al aangeeft).

Portemonnee: waarom zijn alle vrouwenportemonnees die ik ken drie tot vier keer zo groot als de mijne? Hebben ze meer geld, creditcards? Nee. Er zitten allemaal fotootjes, kassabonnen en andere onduidelijke papiertjes in. Geen geld.

Bril/zonnebril: kan aan een touwtje om de nek, of (wat ik bij het juiste vrouwspersoon erg sexy vind) omhooggeschoven tot boven het voorhoofd, op het haar dus. Probeer maar eens, dames. Het resultaat is misschien verbluffend.

Ik zie ook nog wat vochtinbrengende crême-pjes liggen, die gebruik ik dus ook ’s ochtends, en ik kan er dan weer 24 uur tegenaan, misschien afhankelijk van het merk.

Naaigarnituur: tja … hoe vaak komt dat dan nog voor? Dat je ineens een knoop moet aanzetten? Voor die 0,005% kans sleep ik dat niet met me mee elke dag.

Verder zie ik nog een dikke agenda, daar hebben de vrouwen een punt, hoewel ik mijn afspraken en contacten in mijn mobieltje heb opgeslagen (handig als je hem verliest, dan begin je een geheel nieuw leven, met minder maar nieuwe vrienden).

(By the way: van maandverband, tampons en inlegkruisjes wil ik afblijven. Die hoeven niet de hele maand mee trouwens, maar dat weet de gemiddelde vrouw vast wel, wij mannen hebben niets vergelijkbaars, of het zou misschien pruimtabak moeten zijn)

Sleutels: waarom hebben alle damessleutelbossen die ik ken tenminste drie keer zoveel sleutels als de mijne? Je kunt de meeste thuislaten, zeker die waarvan je vergeten hebt op welke deur ze passen. Huissleutel, fiets- of autosleutel, en eventueel sleutel van deur of bureau van je werk .. dat is alles. Drie sleutels, daar hoeft bijna niet eens een ring om. Laat die rest thuis, mensen.

Autopapieren zijn tegenwoordig zo klein dat je ze kunt opvouwen en in je, eh, portemonnee doen. Of thuis laten, meneer de politie vindt het niet fijn, maar je gaat echt niet naar de gevangenis, hoor. Maar wat doen vrouwen? Die nemen ze allemaal mee, en ze willen er dan een apart leren mapje omheen, met extra gleuven en vakjes, en wat gaat daar dan weer in? Papiertjes! Onduidelijke papiertjes. Die vaak niks met de auto te maken hebben. Zelfbeheersing, dat is waar het op aan komt.

Visitekaartjes: Neen! Dat is zooo 2007. Als iemand je contact details wil hebben dan stuur je hem ter plekke even een sms of email met je smartphone, en hij (m/v) antwoordt dan, zodat je weet dat het is aangekomen. En je ook zijn (m/v) gegevens hebt. Visitekaartjes worden weggegooid, zo niet dezelfde dag dan na een paar weken bij het uitmesten van … de tas.

Condooms: Een of twee in de portemonnee is echt genoeg. Een heel pak meenemen is grootheidswaanzin. Kan ook sneu worden als het pak een te lange tijd niet wordt opengemaakt. Of zelfs over de houdbaarheidsdatum raakt.

Zakmes: kan ook aan een touwtje, of in je zak als je die hebt. Zie verder zonnebril/zakdoek.

Aansteker: twee of drie lucifers en een aanstrijkpapiertje (geknipt van luciferdoosje), meer heb je echt niet nodig.

Snoepjes/snacks: voor jezelf ongezond, voor een ander teveel van het goede, laat ze hun eigen eten menemen. Je bent geen bagagedrager (©Aad Verbaast).

Boek: als die in je tasje past dan is het een flutboekje, lees liever een goed boek. Thuis of op een bankje. In het laatste geval boek onder de arm meedragen, zodat iedereen ziet wie jij bent.

Fototoestel: heb je niets aan, als er iets gebeurt leggen tientallen mensen het om je heen met hun mobieltje vast.

Het enige voorwerp dat ik hier op de foto’s zie staan, en waarvan ik zeg, hé, ja, dat zou inderdaad handig zijn om die in een tasje dagelijks met me mee te voeren is dat wijnglas.

I have a dream … and it is white

Het is vandaag Martin Luther King day. Ons gezin heeft een vrije dag. Geen werk, geen school.

Mijn zoon wordt wakker en ziet dat het gesneeuwd heeft. Een zeldzaamheid hier aan de Westkust.

Ik vraag hem om me te vertellen over de betekenis van Martin Luther King voor de Amerikanen. Tegenstribbelend en met smachtende ogen naar buiten, googelt hij snel wat bij elkaar.

Dan draait hij zich om en raffelt het levensverhaal van Martin Luther King af. Gevolgd door een haastig: “I have a dream, dad, and it is white!”

Fullscreen alsjeblieft

Ik bereid me voor op een belangrijke presentatie over mijn werk. De zaal roezemoest in blijde afwachting. Stijf in het pak wacht ik op de eerste rij op mijn beurt.
 
Nadat ik het spreekgestoelte heb beklommen, is er ineens een lichte paniek. Mijn powerpoint-presentatie laadt niet. De technici doen van alles, maar de computer kan mijn slides niet lezen. Uiteindelijk stel ik voor om dan maar snel mijn eigen laptop op de projector aan te sluiten.
 
Waar ik geen rekening mee heb gehouden zie ik even later als de verbinding is gemaakt. Mijn desktop is minutenlang levensgroot zichtbaar voor het belangstellende publiek.
 
“Apiedapie Neuken”,Enge mannen die chatten”, “Apie keihard plassen” zijn enkele bestanden die ik ooit voor het gemak bovenin het scherm had geparkeerd.
 
Schaapachtig grinnikend weet ik de powerpoint na een paar minuten op fullscreen te krijgen.

 
Eerder op drasties verschenen.

Je kunt het overdrijven, dat flossen

kontflossen

Liever nog werd ik door de pastoor bemind

Ik hou niet van pastinaken 
daar mag je van mij de haard mee aanmaken

Het zijn ouwerwetse vieze zaken
die kant noch wal raken
en waar ik en velen met mij van braken. 

 
pastinaken los
 
 
Nee, doe mij maar een arepel 
die lust ik dus wel. 

 

aardappel ole
 
Aardappels zo kruimig en puur
met een beetje jus, je proeft de natuur
en ze zijn ook helemaal niet duur.

(zo’n pastenaakje smaakt mij niet zoet maar zuur)
 
 
aardappel schijfjes
 
 
Aardappels eet ik het liefst als puree
maar gebakken daar zit ik ook niet mee.

 
Dus gaat u vandaag nog kokkerellen
u kunt ze op aardappels.nl bestellen. 
 
 
aardappel bijtend
 

En die pastoor dan?
 
Oh ja.

Nee, echt, liever nog werd ik door de pastoor bemind
dan mijn bordje pastinaken leeg te eten als kind.
 

pastinaken met hand

 

Eerder verschenen op drasties, en opgenomen in mijn bundel “Hard voor de Natuur” ©2010 Apiedapie, voorpublicatie. 
Ja, dit zijn bekentenissen, lieve mensen, op dit blog. Maar het is zo. Ik houd er echt niet van.  

Geen peuken in de voortuin graag

smoking cat bordje

Je wordt bedankt, paus

Uwe Heiligheid, ik schrijf u dit mailtje
Ik las het mag van U nou
Ik heb een klacht en geen kleintje
’t is van dat rubber dat ik niet hou.

 

’t Rubber, je hebt het soms nodig
Want je wilt ook weleens wat.
Maar na heel erg veel jaren
Ben ik het nu meer dan zat.

  

van de paus mag het eindelijk met

 

 Pausje, zeg mij nu eens eerlijk
Heb jij dat gedogen bedacht?
Ben jij dus degene die daarmee
Mijn hardheid voorgoed verzacht?

 

 Dankzij die toestemming van jou
Moet hij weer uit het pak
Moet ik weer zwoegen en zweten
Want hij zit altijd te strak.

 

 

vrouw met condoom in mond

 

Spontaan beminnen, vergeet het
Waar ligt het pakje nou weer?
Rol nu maar af, wel voorzichtig
Anders dan doet het zo’n zeer.

  

Pausje, je moest zelf eens weten
Wat een ellende het is.
Weet jij dat door dat gefrutsel
Vrijen net werruken is?

 
 

 condoom durex

 

Duurt het iets langer dan anders
Dan schuurt hij droog en hij scheurt
Ik snap in deze tijd echt niet
Waarom dat telkens gebeurt.

 

Banden die niet meer verslijten
Shuttles vliegen naar Mars
Maar wil je lekker tekeer gaan
Dan zit dat rubber je dwars.

 

condoom cartoon

 

 

Als het dan toch eens succes heeft
Zowaar tot beider genot
Dan blijft hij weleens daar achter
Diep weggezakt. OMG!

Pausie, je zult toch beseffen
Dat dit vernederend is.
Liefde bedrijven wordt toch zo
een trieste droe-hoe-fenis

 

 

condoom aardbei

 

Ik heb nog liever een druipneus
Dan dat ik ooit nog verkeer
In de beknelling van ’t rubber
Ik wil nu vrij op en neer.


Lief pausie, tot zover mijn email
Ik hit nu bijna op send.
Probeer maar eens uit en weet dat

je daarvoor nooit te oud bent.

  

  

Brokjes niet goed

De kat trekt zijn neus op voor het nieuwe kattenvoer. Miauwt niet, maar kijkt verwijtend en eet niet.
 
Na twee dagen geef ik toe en rijd naar de dierenwinkel om het merk te kopen dat hij wel lekker vind: “Olives”.
 
Merkwaardige naam voor kattenvoer, maar ja, er zal wel olijfolie doorzitten. Ik heb ook al ginsengbrokjes gezien, hier in Amerika kan alles. 
 
Ik zie het pak niet in de schappen staan en vraag het aan de dierenwinkelbediende.
 
Olives??” reageert hij verbaasd. Nee, daar heeft hij nog nooit van gehoord.
 
Dat ik het hier al maanden lang koop, doet daar niets aan af. Hij zoekt het op in de computer, maar ook daarin komt geen ‘olives’ kattenvoer voor.
 
Op de terugweg vraag ik me af of ik dit droom. Of langzaam gek aan het worden ben.
 
In de afvalcontainer vind ik gelukkig nog de lege verpakking. Zucht.
 
 
 
 
kattenvoer

Hoge nood in de Tweede Kamer

Ik moet heel nodig. Op de verkeerde plaats en op het allerverkeerdste moment. Ik probeer normaal door te spreken, maar ik ben bang dat het te zien is.
 
Kijk mij! Hier heb ik van gedroomd. Ik ben woordvoerder en sta mijn eerste toespraak te houden in de Tweede Kamer.  Ze hangen aan mijn lippen. De camera’s snorren.  
 
Maar ik moet plassen. En niet zo’n beetje ook.
 
Ik praat gewoon door, maar ik merk dat ik begin te zweten. Ik trek mijn rechterbeen op. Ik trek mijn linkerbeen op. De zinnen waaraan ik dagenlang zo zorgvuldig heb geschaafd, komen er te snel uit. Ik hijg.
 
Denk ik het alleen maar, of beginnen de Kamerleden naar elkaar te fluisteren? Zowel links als rechts? Ik kreun. Het gaat gewoon niet lukken. Nu reikt de voorzitter zelfs naar de hamer. 
 
Oh, mijn God, ik voel het komen. Ik houd het niet meer. Ik sla dubbel en maak met trillende vingers de rits open. En terwijl ik me ontspan, weet ik dat mijn carrière voorbij is.
 
 
Eerder in een heel andere versie verschenen op drasties, op aangeven van de zanger en levenskunstenaar Mario de Kort. Ja, dit zou best in de toekomst met een Kamerlid kunnen gebeuren. Gerechtigheid laat soms een tijdje op zich wachten. Hoe je het kunt voorkomen? Altijd op tijd naar de wc gaan als je een toespraak moet houden. 

Door de grond in de lucht

In het vliegtuig naar New York kijk ik meewarig naar de opgewonden toeristen om me heen. Ik woon voor mijn werk in Amerika en vlieg zo’n beetje elke maand. Ik kan de procedure dus wel dromen.

De stewardess komt de immigratieformulieren uitdelen. Witte voor mensen met een visum en groene voor toeristen.

Resident?”, vraagt ze telkens voordat ze het formulier overhandigt.
 
Ik zie haar naderen door het gangpad. Af en toe legt ze op haar hurken uit welk papiertje de mensen moeten invullen.
 
Vermoeid kijk ik uit het venster.
 
Resident?” hoor ik weer. Belachelijk dat ze het vandaag in het Engels vraagt. De KLM krijgt steeds meer kapsones. 

Als ze bij mij is aangekomen, zeg ik nog voordat ze iets kan vragen geroutineerd: “Doe mij maar een witte!”.
 
Ze kijkt me niet-begrijpend aan.
 
Resident?” vraagt ze.
 
Flauw om in het Engels te blijven praten.

“Een wit formulier graag!” zeg ik luid en vervolgens, overdreven articulerend, herhaal ik: “Wit!”

Ze staart me aan.
 
Dan realiseer ik me ineens dat dit een KLM codeshare flight met Delta Airlines is.