Joepie, we mogen meedenken over een Bloggers Paradijs

Zie JandeWit’s artikel over de voortgang bij het restylen van drasties: “Er wordt hard gewerkt aan een nieuw Bloggers Paradijs”. Hij nodigt iedereen uit om mee te denken. In het openbaar, niet achter gesloten deuren, maar gewoon waar het hoort: op de site zelf. En hij houdt ons op de hoogte van de voortgang.

Je bouwt, als ik het goed begrijp, in feite mee aan je eigen bloggerssite. Eh, als Jan luistert natuurlijk, en ook genoeg centjes heeft … Ook lekker spannend (James Bond is er niets bij): het wordt gedaan door een Rus die in Amerika heeft gewoond en door een webbeheerder die met zijn gezin in Thailand woont … Zelfs delen van het contract staan letterlijk op zijn site!

Mijn favoriet: “Our desire is to delight the client. One way is to make clear our understandings with each other.” stoer

Maar alle gekheid op een stokje: drasties is een drukbezochte site, waar altijd wat te doen is.

Je moet stevig in je schoenen staan, zoals paco painter bijvoorbeeld al heeft gemerkt, en cor verhoef, niet alleen je stukjes maar zelfs je foto’s kunnen door zelfbenoemde rechters en jury’s beoordeeld en door een enkeling zelfs worden herbewerkt (re:pix)  .. je moet er maar tegenkunnen, zie die van henk bijvoorbeeld of lidy broersma

Hm, ramirezi laten ze meestal met rust, afgezien van wat pretgedichtjes op zijn dieren  … maar het is spannend daar, je moet op je tenen lopen, en de sfeer is – als je door een paar verzuurde reageerders heen kunt prikken (lees: negeren of terugmeppen) – doorgaans vriendelijk, en soms absurd.

JandeWit is de onsympathieke founding father van drasties, een internationale website voor en door Nederlanders in den vreemde en in het binnenland. Jan woont met zijn gezin in Thailand en is afkomstig uit Brabant. zie een diepte-interview dat ik zelf met hem heb mogen hebben, twee jaar geleden, over zijn achtergronden en beweegredenen.

toikje logo

Advertenties

Interview met JandeWit, hoofdredakteur van drasties

Onze reporter liep op de nieuwsjaarsborrel een bijzondere gast tegen het lijf: JANdeWIT, de onsympathieke founding father van drasties. Hij stemde toe in een exclusief interview, dat hieronder integraal wordt weergegeven. Drasties gaat een mooi jaar tegemoet, zoveel wordt wel duidelijk. Veel blijft ook in het ongewisse. Maar dat vinden we niet erg.


JdW: “min negen”

Drasties – private chatroom, 9 januari – “Jan”, steekt Apiedapie meteen van wal, “vertel eens wat over je jeugd? Hoe was het bij de DeWitjes thuis? Heb je altijd in Eindhoven gewoond?”
“Laten we het niet over Eindhoven hebben”, zegt Jan met een frons. “Ik kom uit Cuyk en ik weet nog goed hoe verloren ik me in de grote stad voelde. Het is ondanks die zogenaamde Brabantse gezelligheid een kille bedoening. Als er in de bus wel eens iemand naar je kijkt dan blijkt het altijd een bejaarde of een gek te zijn.”

Toch heeft Jan aan zijn studententijd goede herinneringen. Als rank gebouwd, intelligent en sociaal voelend jongmens lag hij goed bij zijn mede-studenten. Hij lacht het bescheiden weg en vertelt dat het zeker niet vanzelf ging.

“Ik droeg al op jonge leeftijd een bril, min negen. Dat heeft mijn puberteit overschaduwd. Ik vond mezelf lelijk met die dikke glazen. Ik had alleen mijn humor als wapen. Maar zelfs als de meisjes me dan wilden, dan kon ik het niet geloven en bleef ik de komiek spelen. Echt zoenen kwam er dus nooit van”

Lelijke eendje
Het lelijke eendje werd een aantrekkelijke jongen toen hij op zijn zeventiende contactlenzen kreeg. Dat was een tamelijk schokkende ervaring. Dan zie je hoe belangrijk uiterlijk is. Voor het eerst lachte het meisje van de bakker tegen hem.

“Toen gingen ze me eigenlijk weer overschatten”, zegt hij, “alsof ik een soort van held was. Je weet gewoon niet hoe je op mensen overkomt. Iedereen speelt een rol, bewust of onbewust. Het is als bij drasties. Je ziet niet alles wat er achter de toetsen schuilt. Zo was het toen ook. Ik kwam bijvoorbeeld op een sportschool. Daar had je van die stoere gasten, klerenkasten, spieren, hard kreunen, je kent het wel. Ik keek tegen ze op. Maar als je ze dan in de kleedkamer hoorde, dan bleken ze te stotteren.”

Hij buigt zich vertrouwelijk naar Apie toe. “Alles in het leven is toch schijn? Kijk nou in Woensel-West, het Baekelandplein. Voor mij de eerste kennismaking met betaalde liefde. Daar kon je zogenaamd het hoogste geluk bereiken. De mooiste vrouwen lagen daar klaar. Ik ben dus een keer zo’n droompaleisje binnengestapt. Pure nieuwsgierigheid. Apie, die vrouw die was zo verschrikkelijk lelijk! Ik wilde gelijk weer weg. Jekkes, als ik er nog aan denk hoe ze zich begon uit te kleden … Ik stond daar maar. Ik wilde haar niet kwetsen. Maar ze was zo ongelooflijk lelijk. Ik heb 25 gulden op de wastafel gelegd en ben weggerend.”

Geinen en flirten

Apie wil nu graag tot de kern van het interview doordringen: de mens achter drasties, de beweegredenen van JdW. Waren deze ervaringen de aanleiding om een website voor Nederlanders en de wereld op te bouwen? Een lekker kletsforum, waar je kunt geinen en flirten, maar waar je ook serieus je hoofd kunt schudden over dingen die gebeuren? Een virtuele bruine kroeg? Een sportschool waar watjes hun spieren kunnen laten zien? Een poppenkast voor plezier en illusies?

Zoals altijd heeft Apie weer zo’n ontspannen sfeer opgebouwd dat zijn gesprekspartner helemaal vergeten is dat hij in een interview zit.

Jan kijkt dromerig voor zich uit. “Och, lieve Apie”, zucht hij, “ik heb ook nog in Doornakkers gewoond, nu zo’n zogenaamde ‘prachtwijk’. Ik keek uit op een onduidelijk rommelterreintje. Daar woonde een zogenaamd asociaal gezin, in een soort van woonwagen. Pa, ma, een stel oudere kinderen, wat snotneuzen, honden, alles liep er. Nog net geen kippen, anders was het helemaal Roemenië geweest. Maar hoe gek het misschien ook klinkt: ze hadden het naar hun zin. Ze liepen in feite altijd te lachen en te stralen. Ze maakten zo’n blije indruk, zelfs als ze tegen elkaar liepen te schelden. Ik had er zo tussen willen springen. Lekker mee doen. Ouwehoeren. Mekaar stompen. Schoppen. Omhelzen. Onzin vertellen. Lachen. Huilen. Schreeuwen. Zoenen. Wie zegt dat zij de asocialen zijn? Misschien zijn wij het wel! We moeten gewoon veel meer van elkaar genieten op deze wereld. Zonder remmingen. Dat is drasties!”

Dit interview is gepubliceerd op 10 januari 2009. De perikelen met Vkblog, maar ook het jojobeleid ten aanzien van weblogs.nrc en drasties zelf waren toen nog niet aan de orde.

Drasties nodigt VK-bloggers uit op drasties te komen bloggen

Lieve lezers, in vervolg op mijn blogje van gisteren, hier wat meer informatie. Ik copieer het rechtstreeks van JandeWit’s hoofdartikel op drasties van vanmorgen. Zelf vind ik het de moeite waard om te proberen. Wat het voor mij interessant maakt: mogelijkheid om mijn archief over te hevelen, een bestaande community, maar eentje die nog niet zo groot is dat we zouden worden opgeslokt, een zeer acceptabel aantal bestaande dagelijkse lezers (3000 unique visitors, met grote groeipotentie vanwege onze nieuwe input), en een hoofdredacteur die echt met ons mee wil denken. Bovendien is de site geen eendagsvlieg, is hij niet opgezet voor de commercie maar uit pure liefde voor het vak, en de performance is al bewezen door de samenwerking met de NRC, die andere Nederlandse kwaliteitskrant …
Maar het denken gaat door, I know. We proberen allemaal van alles en nog wat. Ik ook. Hier is de uitnodiging van drasties:

“Drasties nodigt VK-bloggers uit op drasties te komen bloggen. Iedereen is in principe welkom; een aantal bloggers zal persoonlijk worden uitgenodigd.
Wat drasties te bieden heeft, is een levendige gemeenschap van mensen uit binnen- en buitenland (25%) die 24 uur per dag met elkaar communiceert. Mooi meegenomen is dat een flink aantal in meer of mindere mate de Nederlandse taal beheerst.
Er zijn nu tot 3.000 bezoekers per dag en drasties groeit ieder jaar.
Wij zijn zeker niet rechts maar hebben als blog geen (politieke) voorkeur… behalve voor alles wat ons laat lachen, spannend is en kan verbazen.

Hoe het zal gaan?
Uw plaatst zelf uw stuk op de voorpagina van drasties of levert uw ruwe kopij in en wij doen het voor u. Als wij het doen, redigeren wij minimaal typfouten e.d.
Doet u het zelf dan krijgt u toegang tot uw blog op drasties. De rest van het stuk valt te zien via ‘lees verder hier’ en staat geheel op uw blog.
Indien gewenst zorgen wij voor minimale moderatie. Een spamfilter houdt de dagelijkse commercie tegen. Reageren wordt zo gemakkelijk mogelijk gemaakt.
U kunt ook uw oude stukken op het blog in drasties plaatsen. Onze IT-partner zegt dat het mogelijk is.
Tenslotte komt op de voorpagina van drasties ieder blog vermeld te staan, zodat geen enkele bezoeker langdurig naar zijn favoriete blog hoeft te zoeken.

Drasties gaat er heel anders uitzien. Dit zijn de voorlopige plannen.
Boven ieder artikel komt een duidelijke kop waarin de schrijver plus het logo of de avatar van het blog is verwerkt.
De tekst verhuist naar links.
Rechts – eerst b.v. een kolom voor advertenties, koppie koppie, spreuk, enz.
Dan een kolom met directe verwijzing naar de bloggers, de laatste reacties (heel belangrijk op drasties), de rubrieken, de laatste berichten enz.

Overbodige informatie (archief, algemene chatroom o.a.) verdwijnt.

Komen er goede voorstellen van de bloggers dan worden die uitgevoerd want alles gaat in overleg.
De veranderingen worden binnen een maand uitgevoerd, dus ruim voor 1 maart.”

Waar was jij toen je de email las?

Ik zal het nooit vergeten. Ik kreeg het Emailtje van de Hoofdredakteur terwijl ik net lekker door het Nederlandse landschap zoefde, met de Fyra van Rotterdam naar Schiphol. En de blik ging verbaasd van binnen naar buiten …

fyra 1

… vervolgens ongelovig starend in de verte …

fyra2

… om uiteindelijk naar beneden te gaan …

fyra 3

….. het koppie ging naar beneden. Nog steeds. 😦

Het is ff wennen maar het wordt leuk

 
Dag lieve mensjes,
 
Apiedapie, gaat op veler verzoek in de Volkskrant schrijven. Voor wie? Voor iedereen die nog tijd heeft om wat te lezen, zich te verbazen, om een speels rijmpje te lachen, en als het eens een keer niet zo bie is gewoon verder wil scrollen, zonder dan meteen oordelen achter te laten. Waar het over gaat? Van alles en nog wat en ditjes en datjes en meer van die dingen.
 
We beginnen gewoon ergens, misschien in het midden, misschien met een paar stukkies die ook op drasties staan. Of op Apie’s twitterkanaaltje of Facebook. Het wordt vanzelluf een uniek eigen plekkie waar je graag eens komt kijken, glaasje prik of een Teachers drinkt, of ’s morgens een schaaltje Brinta weglepelt.
 
Voorlopig gaat Apie zich eerst eens verdiepen in de techniek, kijken oftie kan cutten en pasten, plaatjes of zelfs videootjes achterlaten. We weten het allemaal nog niet. We hebben dit fraaie blog net ontdekt. En we zijn zelluf net zo benieuwd als jullie allemaal.
 
Groetjes, en kusjes van Apie, tot gauw!