Totaal

Totaal

Zie jij ook de bomen spelen?
Bomen spelen in het bos?
Hoor jij ook de rupsen zingen?
Ze knagen in mijn hoofd.
Zie jij ook de wolken stralen?
Wolken stralen in het blauw?
Hoor jij ook de wereld draaien?

Ik ben totaal verdoofd

Zie jij ook de planten groeien?
Planten groeien in de zon?
Hoor jij ook dolfijnen dansen?
Ze zwemmen in mijn hart.
Zie jij ook de tegels blinken?
Tegels blinken op de stoep?
Hoor jij ook de wereld draaien?

Ik ben totaal verward

Zie jij ook de koeien vliegen?
Koeien vliegen door de lucht?
Hoor jij ook sirenes loeien?
Ze toet’ren in mijn oor.
Zie jij ook de mussen kussen?
Mussen kussen op het dak?
Hoor jij ook de wereld draaien?

Ik ben totaal gestoord

Voel jij ook de liefde gonzen?
Liefde gonzen in je bloed?
Voel jij ook die krachten stromen?
’t Is goed en ik vertrouw
dat er in mijn leven nooit meer
echt iets grondig mis kan gaan.
Voel jij ook de wereld draaien?

Ik ben totaal van jou

Moeders en vrouwen eren met het respect dat hen toekomt

We vieren moederdag met een brunch in New York. Chique Cubaans restaurant. Met de ober kletsen we over “Dia de las madres“, een dag waarop mannen hun moeders en vrouwen eren met het respect dat hen toekomt. Met waardering kijk ik mijn echtgenote na die is opgestaan om met ons zoontje naar het toilet te gaan. Prachtige vrouw.

“Komt u uit Cuba?” vraag ik aan de ober.

“Nee, Puerto Rico. Ooit geweest?” vraagt hij.

Op mijn ontkennende antwoord zegt hij: “Moet je doen. You will have a lot of fun! But you need to come alone …“.

En met een vette knipoog verwijdert hij zich naar de keuken.

Het Laatste Eindoordeel van De Schrijvende Rechter

Het was vandaag haar sterfdag. De ouwe rechter zat op het terras. Hij had kromgetrokken vingers. Een vermoeid gelaat. De stok, waarmee hij vroeger zulke ferme tikken kon uitdelen, stond naast hem tegen de stoel.

Zijn tachtig jaar oude kniebroekje had hij vanochtend voorzichtig uit de doos gehaald. Het was niet veel meer: geroeste gespjes met wat flarden textiel.

Hij was vijf jaar oud toen hij gele bloempjes voor zijn moeder had willen plukken, te ver vooroverboog en pardoes in de sloot belandde. Moeder had hem toen gered, het eendenkroos uit zijn haar gewassen en hem van top tot teen schoongeboend. Het voorval was hem zijn hele leven bijgebleven. Het plotse wankelen. Het koude water. Het niet kunnen ademen. De snelle reddende handen. En de rit naar huis, kletsnat, bij moeder achterop de fiets, nagejoeld door de dorpsjeugd.

En nu zat hij daar dan. Zoals elk jaar. Hij had de resten van het broekje eerbiedig voor zich op het tafeltje gelegd. Hij wist wat er komen zou en wachtte.

Lees verder “Het Laatste Eindoordeel van De Schrijvende Rechter”

Voetstappen in het zand

Op een nacht droomde ik dat ik op het strand liep met God

Herinneringen uit mijn leven flitsten door me heen

In elk van die beelden zag ik voetstappen in het zand

Soms liepen er twee sporen

maar soms was er maar één! 

  

Het irriteerde me behoorlijk

dat juist tijdens de moeilijkste perioden in mijn leven

daar waar ik echt diep had geleden

 onder angst, zorg en verdriet

ik maar één spoor voetstappen zag. 

 

Dus ik zei tegen God

“U beloofde me toch, oh Heer,

dat als ik U maar zou volgen

U altijd met mij zou zijn?”

 

“Maar ik zie nu dat tijdens de echt kritieke fasen in mijn leven

er maar één spoor voetstappen loopt in het zand.

Waarom, zo vraag ik, was U er juist niet

toen ik U het meeste nodig had?”

 

God antwoordde op mijn vragen:

“Lieve jongen, de keren dat je maar één spoor ziet

was toen ik je heb gedragen”. 

Vrij naar Mary Stevenson 

Nederlandse bewerking: © 2011 APDP



En een wel heel vrije invulling van Barbara Jansma’s oproep om een nieuwe Ondraaglijke Vertelling over Beppe Maaike te schrijven. Zie die oproep hier, en alle bijdragen hier.

En zie dus ook de bijbehorende prent hiernaast. Hmmm, okay, dus dat is God? En dat is Apie? Huh??? Ja, mensen, geloof nou eens.

Besluit

Het ontbijt op zaterdagochtend was weer ontaard in ruzie. Kleine dingetjes. Grote dingetjes. Alle irritaties van de afgelopen week passeerden de revue.

Daarna gingen we, zoals al jaren, samen naar de markt, alsof er niets gebeurd was. Mijn vrouw bestelde een kilo druiven. Terwijl de marktkoopman wegliep om ze te gaan afwegen, kwam een collega van hem vragend overeind.

“Horen jullie bij elkaar?”

“Nee”, zei ik.

Zwarte schaduw zoekt prooi uit

Zwevende schaduw
Zoekend naar prooi of toch niet
Raaf speelt roofvogel

Damestasjes: wat er allemaal in zit en wat er eigenlijk uit kan

Hier zien jullie de inhoud van de tasjes van drie willekeurige, leuke vrouwen. Het zijn vrouwen van verschillende leeftijd en temperament. En ditto tasjes. Die vrouwen leegden hun tasjes spontaan ten behoeve van de wetenschap (prof. Beus, die hier in zijn blog op het Vkblog van 12 februari 2011 verslag van deed).

Deze slideshow vereist JavaScript.

Met alle begrip en zelfs liefde voor de vrouw in het algemeen, wil ik hierover graag een observatie delen. Als dat mag. En die observatie is dat ik zelf de dingen die je op de foto ziet niet meesjouw en toch heel erg gelukkig ben.

Ligt dat aan mij? Of aan de vrouwen (m/v, want ook mannen en heren kunnen handtasjes met zich mee slepen). Lees dus hieronder overal “(m/v)” achter “vrouw” of “dame”.

Deodorant: doe ik alleen ’s morgens, het busje blijft thuis.

Spiegel: ik kan overal in een spiegel kijken.

Kam/borstel: je hebt ook vingers.

Zakdoek: kan in de zak (zoals het woord al aangeeft).

Portemonnee: waarom zijn alle vrouwenportemonnees die ik ken drie tot vier keer zo groot als de mijne? Hebben ze meer geld, creditcards? Nee. Er zitten allemaal fotootjes, kassabonnen en andere onduidelijke papiertjes in. Geen geld.

Bril/zonnebril: kan aan een touwtje om de nek, of (wat ik bij het juiste vrouwspersoon erg sexy vind) omhooggeschoven tot boven het voorhoofd, op het haar dus. Probeer maar eens, dames. Het resultaat is misschien verbluffend.

Ik zie ook nog wat vochtinbrengende crême-pjes liggen, die gebruik ik dus ook ’s ochtends, en ik kan er dan weer 24 uur tegenaan, misschien afhankelijk van het merk.

Naaigarnituur: tja … hoe vaak komt dat dan nog voor? Dat je ineens een knoop moet aanzetten? Voor die 0,005% kans sleep ik dat niet met me mee elke dag.

Verder zie ik nog een dikke agenda, daar hebben de vrouwen een punt, hoewel ik mijn afspraken en contacten in mijn mobieltje heb opgeslagen (handig als je hem verliest, dan begin je een geheel nieuw leven, met minder maar nieuwe vrienden).

(By the way: van maandverband, tampons en inlegkruisjes wil ik afblijven. Die hoeven niet de hele maand mee trouwens, maar dat weet de gemiddelde vrouw vast wel, wij mannen hebben niets vergelijkbaars, of het zou misschien pruimtabak moeten zijn)

Sleutels: waarom hebben alle damessleutelbossen die ik ken tenminste drie keer zoveel sleutels als de mijne? Je kunt de meeste thuislaten, zeker die waarvan je vergeten hebt op welke deur ze passen. Huissleutel, fiets- of autosleutel, en eventueel sleutel van deur of bureau van je werk .. dat is alles. Drie sleutels, daar hoeft bijna niet eens een ring om. Laat die rest thuis, mensen.

Autopapieren zijn tegenwoordig zo klein dat je ze kunt opvouwen en in je, eh, portemonnee doen. Of thuis laten, meneer de politie vindt het niet fijn, maar je gaat echt niet naar de gevangenis, hoor. Maar wat doen vrouwen? Die nemen ze allemaal mee, en ze willen er dan een apart leren mapje omheen, met extra gleuven en vakjes, en wat gaat daar dan weer in? Papiertjes! Onduidelijke papiertjes. Die vaak niks met de auto te maken hebben. Zelfbeheersing, dat is waar het op aan komt.

Visitekaartjes: Neen! Dat is zooo 2007. Als iemand je contact details wil hebben dan stuur je hem ter plekke even een sms of email met je smartphone, en hij (m/v) antwoordt dan, zodat je weet dat het is aangekomen. En je ook zijn (m/v) gegevens hebt. Visitekaartjes worden weggegooid, zo niet dezelfde dag dan na een paar weken bij het uitmesten van … de tas.

Condooms: Een of twee in de portemonnee is echt genoeg. Een heel pak meenemen is grootheidswaanzin. Kan ook sneu worden als het pak een te lange tijd niet wordt opengemaakt. Of zelfs over de houdbaarheidsdatum raakt.

Zakmes: kan ook aan een touwtje, of in je zak als je die hebt. Zie verder zonnebril/zakdoek.

Aansteker: twee of drie lucifers en een aanstrijkpapiertje (geknipt van luciferdoosje), meer heb je echt niet nodig.

Snoepjes/snacks: voor jezelf ongezond, voor een ander teveel van het goede, laat ze hun eigen eten menemen. Je bent geen bagagedrager (©Aad Verbaast).

Boek: als die in je tasje past dan is het een flutboekje, lees liever een goed boek. Thuis of op een bankje. In het laatste geval boek onder de arm meedragen, zodat iedereen ziet wie jij bent.

Fototoestel: heb je niets aan, als er iets gebeurt leggen tientallen mensen het om je heen met hun mobieltje vast.

Het enige voorwerp dat ik hier op de foto’s zie staan, en waarvan ik zeg, hé, ja, dat zou inderdaad handig zijn om die in een tasje dagelijks met me mee te voeren is dat wijnglas.

Apiedapie drinkt espresso met Ernest van der Kwast

“Ik houd niet van koffie”, zegt de columnist en gooit het kopje in een beweging leeg. Waar hij wel van houdt? Masala chai. “Maar daar krijg je de tongen niet mee los”.

Van der Kwast zegt zich niets aan te trekken van de kritiek op zijn nieuwe columns op de site van de NRC. « Stelletje randdebielen die reagluurders, ik schrijf ze stuk voor stuk kapot ». Hij zegt het met een ontwapenende glimlach. Dat hij één cent krijgt per bezoeker doet hem niet zo veel. “Ik geef het allemaal weg aan goede doelen: mijn vriendin, een broertje, en de hond krijgt tegenwoordig wat vaker vlees”. Dat de negatieve commentaren de boventoon voeren is de schuld van de NRC. In het begin schreven kennissen, familie, vrienden en Ernest zelf de lovende commentaren, maar die IP-adressen worden nu volgens Van der Kwast geblokkeerd. Flauw, als het waar is.

Tja, soms zijn stukjes gewoon mooier als er mensen klappen, zegt hij. Toch ineens verlegen. Leuke vent eigenlijk. Hij vertrouwt me toe dat hij schrijft omdat hij geen vrouw kan vinden die hem gelukkig kan maken. Hij is nog altijd niet gelukkig. We knabbelen genoeglijk aan een koekje, en weten verder niets meer te zeggen. Als ik jou was, dan had ik nu weer een paar centen verdiend, lach ik. Maar dat vindt hij niet grappig.

Het is lente, de knopjes zitten aan de bomen

Het is lente. Ik wijs mijn zoontje een boom aan, die al volop in de knop zit, en vertel hem dat daar binnenkort bloemetjes aan gaan komen. Hij kijkt onderzoekend naar de beginnende roze bloesem.

“Hoe weet je dat?” vraagt hij.

Ik zeg dat je dat aan de knoppen kunt zien. Hij gaat naar de boom toe, kijkt onderzoekend van onder naar boven, van boven naar onder, aan de achterkant, weer terug naar de voorkant… en draait zich uiteindelijk vragend naar me om.

Hoe ik dat bedoel. Een knopje?

“Waar zit dat dan?”

Eerder op drasties, ook op vkblog, en via dit blog op OBA, met dank aan Assyke voor haar oproep.

Die vogels die zitten weer klaar in ’t struweel

’t Is elluk jaar weer het
zellufde liedje. Die
vogels die zitten weer
klaar in ‘t struweel.
Dad’lijk dan gaan ze weer
slepen met takken. Ze
leggen een ei. Oh, wat
origineel.

Bloemen gaan bloeien, het
gras gaat weer groeien, de
lammeren stoeien. Ja,
wees maar niet bang.
Dansende koeien, een
boer die gaat roeien. Het
kan me niet boeien, ik
ken het allang.

Planten en dieren, ze
zitten te klieren om
ons te plezieren. Het
hoort er zo bij.
Toch is er hoop en ik
krijg geen depressie, want
voor dat j’het weet is
de lente voorbij.

Eerder op drasties, en nog veel eerder elders. Opgenomen in publicatie Hard voor de Natuur, ©1995 Apiedapie. Nu voor de themadag lente van assyke, ook op oba via mijn wordpress blog.  En ook nog eventjes op het vkblog.